Pudding

Mijn vriendinnetje en ik mochten vroeger af en toe pudding koken op een miniatuurfornuis. Zij hield daarbij – zoals bij al onze activiteiten – de regie stevig in handen.

Roeren in de kolkende massa was, hoe ik daarop ook aandrong, taboe. Haar moeder deed dat nooit en als ik het wel deed, zou ze me voortaan links laten liggen. En niet alleen dat – ze zou de hele klas verbieden om nu en in de toekomst nog één woord tegen mij te spreken. Geen slechtere mensen dan meiden van tien. Zij kreeg haar zin en de pudding brandde onveranderlijk aan.

Soms kook ik het nog wel eens. Pudding. Uitsluitend op verzoek. En elke keer als ik in de pan sta te roeren, denk ik heel even: ik had lekker toch gelijk. Heel even maar.

    • Simone Kramer