Oplichters

Als je goed kijkt zie je ze wel, de vandalen. De hooligans die je huis verbouwen, je vrouw verkrachten en het broekje van je zoontje naar beneden trekken om in alle rust zijn pielemuisje te kunnen kittelen. En dat allemaal terwijl ze je met mooie woorden en ronkende formules vol wind in slaap proberen te sussen. Degenen die niet goed om zich heen hebben gekeken, worden vroeg of laat wakker in een desolate omgeving. Het voetbal wemelt van dat soort hooligans, van de Joop Schafthuizens die aan je gevoelens van nationale trots appelleren om ongemerkt het broekje van je ethische bewustzijn te kunnen afstropen.

Wat dit betreft heb ik een mooi weekeinde beleefd. De hele zondag heb ik naar een vet puistje gekeken dat rollend over het gras elk moment dreigde te barsten. Ik keek en dacht: ben ik gek, ben ik de enige die het vette puistje ziet rollen? In het Bombonera stadion van de Argentijnse Boca Juniors zaten vijftigduizend blinde paarden te kwijlen van genot, te klappen en te voetstampen bij het zien van de grootste komedie die ooit in een stadion heeft plaatsgevonden. Een prestatie die pas op 1 februari aanstaande zal worden overtroffen wanneer vijftigduizend huwelijksmalloten zich in de Arena verzamelen om de larmoyante Máxima-ballade van Marco Borsato aan te horen. Het is een gegeven waar je niet om heen kunt: foute Argentijnen trekken altijd volle stadions.

Voor het afscheid van Diego Maradona waren een paar uitgebluste has beens opgetrommeld die nog niet in staat waren geweest een sprintje van 25 meter te trekken om de volgende bus naar het crematorium te halen. Wat was dit voor lachwekkend spektakel? Het vette ettertje stapelde foute passen op foute passen en de wereld, die de beste cameramensen en regisseurs naar Bombonera had afgevaardigd, kronkelde van plezier. Waar praten we over? Diego Maradona heeft verder gedurende een hele carrière, helemaal in zijn eentje, het aanzien van het voetbal zo beschadigd dat je alleen met het schaamrood op de kaken naar zo'n afscheidsfeestje kunt kijken. Je gaat toch ook niet Ben Johnson in New York uitnodigen om de doden van Elf September te eerbiedigen?

De carrière van Maradona is een aaneenschakeling van bedrog, leugens, dopingschandalen, cokeverslaving, pogingen tot moord op journalisten, al dan niet erkende buitenechtelijke kinderen en foute relaties met dictatoren. Zelden heeft iemand zijn uitzonderlijke talenten zo verkwanseld als het varkentje met bierbuik. Zozeer zelfs dat het beroemdste doelpunt van Maradona dat in het collectieve geheugen van de mensheid zal blijven hangen niet zijn tweede treffer tegen Engeland in de kwartfinale van het wereldkampioenschap van 1986 in Mexico is, maar zijn eerste. Niet de fabuleuze slalom vanaf de middenlijn dus, maar die hand die de bal achter de Engelse doelman bokste. Maradona is allereerst bedrog en dan pas voetbal.

RTL 5 zond gisteren een veelzeggend interview uit met de charlatan. Ik keek ernaar, luisterde naar de zeepbellen, de grootspraak, de groteske provocaties en hield al die tijd mijn broek goed vast. Je weet maar nooit. Alsof ik plots in huize Schafthuizen te Machelen was beland. Diego Corleone zat wijdbeens te wauwelen over de `hand van God' en schoffeerde en passant, recht in de camera kijkend, iedereen die hem ooit enigszins had tegengesproken. Ik keek naar de kerstboom, behangen met blinkende kettingen en oorbelletjes, en vond hem een geschikte kandidaat om binnenkort de botterhamen van Gerard Reve in België te smeren. De combinatie schrijver met oplichter werkt altijd goed bij adorateurs die zich maar al te graag door chauvinisme laten verblinden. En zo zullen er ook altijd ergens een paar Remco Camperts rondlopen die bereid zijn de Belgische ambassadeur op het matje te roepen omdat Diego niet door het hof wordt ontvangen.

    • Sylvain Ephimenco