Bromet krijgt hoop

In recensies van het werk van interviewer/cameraman Frans Bromet vallen altijd de woorden `zuigende vragen' en `monotoon stemgeluid'. Er is meestal lof voor zijn keuze van mensen: niet de happy few, maar de gewone man of vrouw. En verder klinkt gejuich om het ontbreken van vleierij van de interviewer en bewondering omdat de geïnterviewden desondanks toch zo openhartig zijn.

Zo ook in deze recensie. Alleen wijkt Verbonden wel op één punt af van vorige series. In Buren en Gescheiden was de kijker getuige van verzengende haat en allesontwrichtende conflicten. Verbonden is hoopvoller. Hier gaat het om de overwinning van een conflict. Waarom zijn twee mensen na een diepgaande crisis toch bij elkaar gebleven?

In de eerste uitzending is Bromet op bezoek bij Vincent en Mirjam. Ze kennen elkaar twee jaar. Vincent heeft in het verleden veel drugs gebruikt. Hij heeft ooit een psychose gehad en had last van fobieën. Vincent was bang dat hij zonder seksueel contact meisjes zwanger kon maken. ,,Daar ben ik voor behandeld.'' Daarna ging hij roekeloze relaties met vrouwen aan. Op eerste kerstdag om tien over negen wilde hij de relatie beëindigen. Mirjam verdiende beter, had hij gezegd. Maar Mirjam wist met haar nuchtere onbevooroordeelde houding de labiliteit van Vincent te neutraliseren.

Bromet constateert: ,,Er lijkt me iets als een tijdbom onder jullie relatie te zitten.'' Hun oplossing: een dagboek op de keukentafel waarin zij schrijven wat zij moeilijk vinden om tegen elkaar te zeggen. Maar om de vraag te beantwoorden waarom mensen in godsnaam bij elkaar blijven zou het in hun geval interessanter zijn om over tien jaar nog eens terug te komen.

Dan Evert-Jan en Nancy in de tweede aflevering. Evert-Jan hangt buiten de was op en op tafel staan aardbeien uit eigen tuin. Eenentwintig jaar zijn ze samen, ze hebben drie kinderen. Acht jaar geleden hadden ze hun grote crisis. Evert-Jan kon niet overweg met zijn zoon van twee. ,,We lagen elkaar niet, vond ik, hij moest maar luisteren. Dat botste. Ook met Nancy'', zegt Evert-Jan. ,,Evert-Jan hoefde zijn hoofd maar te laten zien of Jens begon te brullen'', zegt Nancy.

Hun zoontje bleek autistisch te zijn. Evert-Jan kon en wilde daar niet over praten en bracht al zijn vrije tijd door op de tennisclub. Totdat Nancy hem niet langer om haar heen verdroeg en met de kinderen ergens anders wilde gaan wonen. Toen werd Evert-Jan ,,wakker'' en moest hij wel praten.

Af en toe, zegt Nancy, schiet Evert Jan nog wel in zijn ,,eigen-ik''. ,,Dan zeg ik: Remi, hier is de wereld.'' Zuigende vraag van Bromet: ,,Hij doet dus eigenlijk heel erg z'n best om te doen zoals jij wil.'' Nancy: ,,Ik heb geaccepteerd dat hij doet zoals hij doet.''

Bij Verbonden is minder menselijk onvermogen te zien dan in eerdere series van Bromet. Het leven gaat hier verder in betrekkelijke harmonie. Maar zien hoe dat gaat is ook de moeite waard.

Verbonden, VPRO, Ned.3, 21.30-22.00u.

    • Monique Snoeijen