Relay, relay!

Op het wereldkampioenschap bridge in Parijs hadden beide finales een identiek verloop. In de Bermuda Bowl (WK open) stond Noorwegen halverwege ruim voor, maar het team van de Verenigde Staten 2 rolde uiteindelijk als winnaar uit de bus. Bij de strijd om de Venice Cup (WK vrouwen) had gastland Frankrijk na de eerste dag een grote voorsprong opgebouwd, maar het was Duitsland dat karakter toonde en op de laatste spellen de overwinning alsnog naar zich toetrok. Bij de VS deed Rose Meltzer mee. Zij schreef bridgegeschiedenis door als eerste vrouw de Bermuda Bowl te winnen. Ver weg in de vorige eeuw lukte het alleen aan Helen Sobel en Dorothy Hayden (later Truscott) zich te plaatsen voor de finale van een wereldkampioenschap. Winnen deden ze niet en bovendien was het evenement minder grootschalig. De Bermuda Bowl in Parijs draaide uiteindelijk om spel tien van de laatste sessie:

O/Allen

♠ H V 8 6

♡ 9 7 2

♦ B 10 9

♣ H 9

♠ 9

♠ A B 10 7

♡ A H V 10 6

♡ B 8 5 4

♦ A 4

♦V 7 6 5

♣ A 10 5 4 2

♣ 7

♠ 5 4 3 2

♡ 3

♦ H 8 3

♣ V B 8 6 3

Ik zat te kijken in de afgeladen ramazaal. Naast mij zaten Boye Brogeland (hij vormde met Erik Saelensminde het derde Noorse paar) en zijn oogverblindend mooie vriendin. De Amerikanen lagen op dat moment acht imps voor. In de gesloten kamer waren Martel-Stansby tegen Helness-Helgemo niet verder gekomen dan 4♡ plus een. Plotseling veerde de vriendin van Brogeland op en zwaaide fanatiek met een Noorse vlaggetje: ,,Relay, relay'', riep ze enthousiast. Ze doelde op het prachtige Viking Precision Club systeem van OW, de Noren Groetheim en Aa. En inderdaad zagen we:

1♣ (16 pt. of meer) - 2SA (8-10 pt. 4441, singleton klaveren)

3♣ (relay) - 3♦ (1 of 4 azen)

3♡ (relay) - 3SA (0 of 3 heren)

6♡ - pas

Klein slem harten is schitterend en de Noorse fans waren door het dolle. Ineens een schreeuw vanaf de voorste rij: ,,Het gaat down met troef uit.'' Noord, Peter Weichsel, dacht heel lang na, stond van tafel op en verdween uit beeld. Een bezoekje aan de wc naar later bleek. Toen de Amerikaan weer terugkwam, draaide Alan Sontag, zijn partner, rondjes rond de tafel. Oogcontact? We weten het niet, wel dat Weichsel, toen hij weer ging zitten, een troefje op tafel had gelegd.

Het contract bleek ineens onmaakbaar, omdat je vanwege het slechte klaverenzitsel (de vijfde klaveren wordt niet hoog) echt alle troeven apart moet maken. Ineens stond Amerika 25 imps voor. Op de laatste spellen gebeurde er hoegenaamd niets meer en het verschil bedroeg uiteindelijk 21 imps. Pikant detail: de auteurs van Viking Precision Club (ISBN 0-939460-27-0) zijn Glenn Groetheim en Alan Sontag.

De ontknoping bij de Venice Cup was minstens zo dramatisch. Het gebeurde op het eennalaatste spel van de finale. De riante Franse voorsprong was geslonken tot acht imps:

Z/NZ

♠ H

♡ A V 10 5

♦ A V 10 8

♣ 9 8 4 3

♠ A B 8 7 6 5

♠ 10 3

♡ 8

♡ B 7 6 3 2

♦ B 9 7

♦ 6 2

♣ B 10 7

♣ A H V 2

♠ V 9 4 2

♡ H 9 4

♦ H 5 4 3

♣ 6 5

In de gesloten kamer maakte Françoise Willard als zuid tien slagen in een ruitendeelscore. In de ramazaal zagen we dit:

West

Noord

Oost

Zuid

Bessis

Auken

d'Ovidio

Von Arnim

pas

2♠

dbl

pas

3♦

pas

3♠

pas

3SA

pas

pas

pas

West opende met een zwakke twee in schoppen; 3♦ beloofde enige kracht, vandaar dat noord met 3♠ naar een schoppenstop durfde te vragen. Tegen 3SA kunnen OW van meet af aan vijf slagen meenemen, maar west kwam uit met een kleine schoppen. Het lawaai van het chauvinistische publiek, dat bij elke Franse actie een oorverdovend `Allez la France' losliet, verstomde, want de leider kan het contract nu maken en Daniela von Arnim liet zien hoe. Ze won de uitkomst, incasseerde vier rondjes ruiten en eindigde in de dummy. Toen oost bij eerste gelegenheid een hartentje liet varen (en vervolgens ♣2), wist Von Arnim voldoende: oost had een lengte harten. In de eerste hartenronde al speelde de aanstaande moeder uit Heidelberg harten van tafel naar de negen. Het contract was binnen, evenals de wereldtitel, want het laatste spel sloeg uit.

In Parijs werden nog twee wereldtitels vergeven. De Transnationals werden gewonnen door een Amerikaans-Braziliaanse combinatie en bij de senioren ging de titel naar het tweede team van de Verenigde Staten.

    • Jan van Cleeff