Margriet is niet zo van de politiek

Sinds 1 oktober heeft Margriet een nieuwe hoofd- redacteur: Anneliese Bergman (40). Het in 1938 opgerichte vrouwenblad, dat de laatste vijf jaar kampt met een sterke oplage- daling, zal onder haar leiding geen stormachtige ontwikkeling doormaken. ,,Zelfbevrediging groot op de cover? Nooit!''

In 1995 stapte u over van `Nieuwe Revu' naar `Margriet' – dat moet een enorme cultuurschok zijn geweest.

,,Het klinkt misschien gek, maar nee. Margriet en Nieuwe Revu zijn allebei massabladen; ze richten zich op onderwerpen die voor grote groepen mensen interessant zijn. Alleen de band met de lezer is bij Margriet veel sterker. Bespreek ik vandaag in mijn column een dieetboekje, komen er volgende week een paar duizend bestellingen binnen. De impact van het blad is enorm.''

Dat geeft u een kick?

,,Ja. Het is heerlijk te weten dat wat je maakt door velen gewaardeerd wordt. Maar er kleven ook gevaren aan die grote reikwijdte. Mijn voorganger (Rob van Vuure, red.) zei bij zijn afscheid: `Anneliese, wat je ook doet, wees héél secuur'. Hij had ooit geschreven dat een zuigeling van drie maanden 180 cc babyvoeding nodig heeft. Nou, dat heeft hij geweten! De dagen erna stond bij alle huisartsen in Nederland de telefoon roodgloeiend. `Dokter ik lees hier dat mijn baby 180cc nodig heeft, maar u zei toch 160?'

Waarin onderscheidt `Margriet' zich van andere tijdschriften?

,,De positieve insteek. Van de week bladerde ik even door Marie Claire. `Zoek een minnaar' stond er boven een artikel. Daar gruw ik van. Het mag hip en trendy zijn, maar niet voor de gemiddelde vrouw in Nederland.''

`Margriet' schrijft niet over minnaars?

,,Jawel, maar niet op die manier. Wij laten in dat geval liever vrouwen aan het woord die vertellen waarom ze er een buitenechtelijke relatie op nahouden. Maar aanmoedigen? Nee. Het moet wel opbouwend blijven.''

Sommige mensen noemen dat naïef positivisme.

,,Positief wel, naïef niet. Ik zeg altijd: hoe positiever je denkt, des te sterker je in het leven staat. Het leven zit vol tegenslagen en die kun je alleen incasseren dankzij dat positivisme. Niet dat er nooit iets naars staat in Margriet, maar verhalen eindigen altijd hoopvol. In het kerstnummer komt bijvoorbeeld het dagboek van een vrouw in New York die op 11 september haar kind kwijt was, maar uiteindelijk weer werd herenigd.''

Je krijgt soms de indruk dat ze bij `Margriet' denken: buiten mag de wereld vergaan, als het aan de keukentafel maar gezellig blijft. Is dat nog wel van deze tijd?

,,Ja, juist! Wat heeft het voor zin om te gaan piekeren over die terreuraanslagen? Ik leef maar één keer, wil genieten. Je kunt toch niet al dat wereldleed op je schouders nemen? Dat is ook niet aan Margriet. En onze lezers staan er trouwens ook niet open voor.''

Anders krijgt u boze reacties?

,,Nee, eerder verdrietige. Onze psychologe Annette Heffels schreef ooit een verhaal over een cliënt wier leven zó uitzichtloos was, dat zij niet meer verder wilde. Dat was ook meteen het einde van het verhaal. Naderhand werden we overstelpt met vragen: `Hoe kunnen we die vrouw helpen?' Lezers hadden er echt last van: dat iemand zo in de put kon zitten.''

Kent `Margriet' taboes? Zou u bijvoorbeeld een verhaal over pedofilie plaatsen?

,,Absoluut.''

En over zelfbevrediging?

Lange stilte. Dan: ,,Daar hebben we onze technieken voor.''

Pardon?

Ja, dan zit het thema bijvoorbeeld ingebed in een artikel met honderd vragen over seksualiteit. Maar zelfbevrediging groot op de cover? Nooit!''

Kunt u het leven van de gemiddelde `Margriet'-lezeres beschrijven?

Het is een vrouw van rond de veertig. Ze woont in een redelijk grote gemeente, is getrouwd, heeft een of twee kinderen, werkt parttime en heeft het hartstikke druk omdat ze te weinig verdient om het huishouden uit te besteden. Ze wil er slank en jong uitzien en brengt niet veel tijd in de keuken door.''

Wat stemt ze?

,,Ze is niet zo van de politiek. Ze stemt wel, maar vindt het Haagse niet zo interessant. Daar willen we haar ook niet mee lastigvallen.''

De afgelopen 15 jaar is de oplage van `Margriet' sterk gedaald. Van 650.000 in 1988 tot ruim 400.000 nu. Hoe verklaart u dat?

,,Alle massaproducten hebben het nu moeilijk. Mensen willen iets bijzonders, iets waarmee zij zich kunnen onderscheiden. Dat is niet wat Margriet biedt. Een ander punt is de concurrentie; die is veel groter geworden. Vroeger had je alleen Margriet en Libelle, nu zijn er nog dertig andere titels.''

Hoe wilt u die daling een halt toeroepen?

,,Niet door de koers radicaal om te gooien, maar met af en toe een kleine verandering: een nieuwe rubriek, een nieuwe columnist, een nieuwe invalshoek. Dat proces heeft mijn voorganger Rob van Vuure overigens vijftien jaar geleden al in gang gezet. Ik bouw het verder uit.''

Onlangs deed VNU `Margriet' en de andere tijdschriften over aan het Finse Sanoma. Staat de nieuwe uitgever achter uw plannen?

,,Dat valt te bezien. Maar een ding weet ik zeker: met Sanoma kunnen we er alleen op vooruit gaan. VNU had zich de afgelopen jaren steeds meer van ons vervreemd. Richtte al zijn pijlen op datamarketing. Sanoma niet, die lijkt zijn tijdschriften wél serieus te nemen. Ze hebben ook budget voor vernieuwingen, waar wij aanspraak op hopen te maken. 2,5 miljoen lijkt ons een goed begin.''

Toch zal `Margriet' onder Anneliese Bergman geen schokkende dingen gaan beleven.

,,Nee, want dat past niet bij mij. Noch bij Margriet.''

    • Danielle Pinedo