LANDBOUW 2

Dick van Eijk ontdekt in het door hem besproken boek (W&O, 27 okt.) `'pareltjes van onvermoede samenhangen'' bij het verdringen van melkflessen door in pakken verpakte melk.

Als melk aan huis bezorgd werd ging het meestal om `losse' melk, in het emmertje van de melkboer. De melkboer kwam tot aan de voordeur al moest hij soms eerst drie trappen op om die te bereiken. De klant nam de melk in ontvangst in een melkkan of melkkoker, die hij of zij zelf ter beschikking diende te hebben. Sinds het midden van de dertiger jaren werd melk óók in flessen verkocht. Maar dat was alleen om verkoop mogelijk te maken in winkels, welke niet aan de door de Keuringsdienst voor Waren gestelde eisen (voor melkverkoop dus) voldeden.

Intussen kwam er in ons land ook buiten de grote steden hoogbouw van de grond. De melkslijters gingen ook daar bezorgen en kregen hartklachten. Trap op trap af, met `losse' melk; meestal geen flessen. Aanvankelijk liepen in alle woonwijken diverse melkboeren ieder hun eigen klanten melk te bezorgen. Daarin kwam verandering door de melksanering: iedere woonwijk haar eigen melkboer. Recht op zo'n wijk voerde tot plicht tot bezorging van, in hoofdzaak nog steeds `losse', melk. Flessen waren voor de winkel. Halve flesjes werden vaak bij kantoren in de grote steden bezorgd.

Melk in pakken heeft niet de flessenmelk vervangen maar het uitventen van `losse' melk. En als gevolg werd het bezorgen van melk bij hoogbouwflats makkelijker én voor de klant en voor de melkslijter. In het artikel is dit gevolg tot oorzaak gemaak. Dit had bij goed redigeren (in dit geval van het boek) niet mogen gebeuren.