Jomanda 2

Sinds de tv-uitzending van `Het zwarte schaap', waarin Piet Borst en Jomanda afspraken maakten over een objectief en openbaar onderzoek naar het effect van het instralen van water, heb ik uitgezien naar het vervolg. Het zou immers leerzaam zijn geweest te zien hoe de criteria zouden worden bepaald waaronder partijen bereid zouden zijn geweest zich van het gelijk van de ander te laten overtuigen. Een voor de hand liggende uitkomst zou zijn geweest dat Jomanda in dat proces van het maken van afspraken zou zijn afgehaakt, uit vrees dat de beweerde effecten van haar instraling niet bestand zouden zijn tegen objectief vergelijkend onderzoek.

Maar wat gebeurt er nu? Niet Jomanda maar Piet Borst krabbelt terug (`Kwakvervolging', 13 oktober). Hij blijkt degene te zijn die bang is verslagen te worden, niet door de bovennatuurlijke krachten van Jomanda, maar met zijn eigen wapens! ('Zelfs een waterdichte waterproef blijft riskant. Er is 50% kans dat het ingestraalde water beter lijkt te werken dan het niet-ingestraalde.') De denkbeeldige jury van deze nooit gespeelde wedstrijd kan nu niet anders doen dan Jomanda tot winnares uitroepen.

Veel interessanter dan dat ingestraalde water is wat dit ons leert over de wijze waarop gevestigde onderzoekers met regulier onderzoek omgaan. Als Borst zich in het geval van Jomanda zorgen maakt over een kans van 1 op de miljoen dat een positief effect door toeval ontstaat, hoe gaat hij dan om met mogelijke nieuwe geneesmiddelen die door zijn collega's zijn ontwikkeld? Worden die niet onderzocht omdat een positief resultaat ook op statistische ongelukjes kan berusten, of komen er regelmatig verkeerde nieuwe geneesmiddelen op de markt?

Gerectificeerd

Door een technische fout zijn vorige week in de brievenrubriek de namen van twee briefschrijvers (Albert van der Schoot en Rien Vermeulen) omgewisseld. Hierdoor werd ook het naschrift van Piet Borst moeilijker te begrijpen. Onze excuses aan de briefschrijvers, Piet Borst en de lezers.