Het valt uit de lucht en is humanitair

`Food Gift From The People Of The United States of America' staat er op het felgele plastic pakketje ter grootte van een fors woordenboek. Meer dan een miljoen van deze Humanitarian Daily Rations zijn inmiddels boven Afghanistan afgeworpen. En al klinkt dat veel, als je bedenkt dat zo'n zes miljoen Afghanen deze winter zonder voedsel zitten, dan zijn de voedseldroppings slechts een druppel op de gloeiende plaat. Of zoals een woordvoerder van het World Food Program van de Verenigde Naties het zegt: ,,Het is een pleister op een open wonde. Ja, het helpt, maar er komt nog steeds een hoop bloed naar buiten.''

Op de buitenkant van het pakje staat in het Engels, Frans en Spaans vermeld dat de inhoud de complete dagelijkse voedselvoorziening voor een persoon bevat. Een plaatje van een lachende man die met een lepel een hap uit het zakje neemt, moet de boodschap visueel verduidelijken.

Een `food gift' uit Amerika. Dat roept associaties op met hamburgers, pizza, frieten en cola. Maar gelukkig, het Amerikaanse ministerie van Defensie verzekert dat het voedselpakket een uitgebalanceerd dieet vormt. In samenspraak met diverse hulporganisaties heeft het leger een maaltijd samengesteld van 2200 calorieën die bestaat uit 10 tot 13 procent proteïnen, 27-30 procent vet en rond de 60 procent koolhydraten. Het voedsel is culturally sensitive – het bevat geen vleesproducten of alcohol. Het geheel is verrijkt met vitaminen. Je zou haast wensen dat deze maaltijden ook boven de Verenigde Staten worden afgeworpen.

Een doorsnee maaltijd in Afghanistan bestaat uit – in de woorden van de Moskouse correspondent Coen van Zwol – ,,vettige rijst met ingewanden en schapenvlees''. Als je aan zo'n dieet gewend bent en bovendien geen Engels leest (nagenoeg de gehele Afghaanse bevolking) kan het pakketje net zo goed van Mars komen. De verschillende onderdelen van de maaltijd zitten vacuüm verpakt in futuristische ogende aluminiumfolie. De obligate lijst van Nutrition Facts ontbreekt vanzelfsprekend niet.

Als je iets zou moeten zeggen over de inhoud van de deze `Humanitarian Daily Ration' dan is het dat het vult. Op een dag haal ik er mijn ontbijt, lunch en diner eruit.

En hoe smaakt het? Het beste item is ongetwijfeld het zakje rozijnen, dat gretig aftrek vindt bij mijn tweejarige zoontje. De crackers (twee pakjes van twee) smaken zoals crackers smaken: knapperig, licht zoutig en droog. De fruitreep is erg zoet en zompig en het fortified snack bread heeft nog het meeste weg van een belegen Liga-koek. Ook bijgevoegd is een tube pindakaas die, naar ik aanneem, als beleg is bedoeld. Maar als ik de pindakaas combineer met de crackers levert dat een schier verlammende combinatie op – mijn tong plakt vast aan mijn gehemelte en de twee zijn slechts los te weken met een flinke slok – tja, ik zal het maar toegeven – Cola!

Het pakket bevat verder twee hoofdgerechten van elk 255 gram. Volgens de plaatjes op de verpakking is het de bedoeling dat je de zakjes openscheurt en de inhoud met de bijleverde plastic lepel naar binnen werkt. Beide maaltijden zien er onsmakelijk uit: een roodbruinige zachte koek die uiteenvalt als je de zakjes openmaakt. Maar de saai klinkende `Beans with potatoes' smaken beter dan menig Iglo diepvriesdiner. Goed, het gerecht is tamelijk vlak, maar het zakje `Crushed Red Pepper' (`Sprinkle on Pizza, Pasta en Baked Potatoes') biedt uitkomst. Het andere hoofdgerecht bevat de favoriete vegetarische combinatie linzen met groenten. Het is misschien iets te zoet, maar deze schotel zou in menig macrobiotisch restaurant niet misstaan.

Het meest bizarre item in het voedselpakket is de Accessory Pack, die de indruk geeft dat de maaltijd afkomstig is van een Amerikaans afhaalrestaurant. Naast een plastic lepeltje bestaat het uit een servetje, zakjes zout, peper en suiker, een doosje lucifers (zonder reclame) en een vochtig zakdoekje. ,,Here is your Moist Towelette'', staat er op de achterkant. ,,It will clean and refresh your hands and face without soap and water. Self-dries in seconds, leaving skin smooth and soft.''

    • Jeroen van Bergeijk