Harwood mikt op lach en traan tegelijk

Aan de muur van het hoge landhuis, met uitzicht op een zomerse hemel, hangt Verdi. Hij overziet hoe hier drie zangers op leeftijd – en iets later nog een vierde – hun dagen doorbrengen, terend op hun oude opera-roem, maar levend volgens de afspraak dat er niet aan zelfmedelijden zal worden gedaan. Zelfs blijken ze het nog aan te durven voor Verdi's aanstaande verjaardagsgala, dat elk jaar in dit huis voor oude zangers wordt gehouden, het fameuze kwartet uit Rigoletto in te studeren. De vraag is alleen of dat zal lukken.

Blijvend Applaus! werd geschreven door Ronald Harwood, die in stukken als The dresser en Taking sides (in Nederland dit najaar te zien als Het Verhoor) zijn talent voor de toneeldialoog volop heeft bewezen. Hij kan scripts schrijven waar acteurs graag hun tanden in zetten. Maar toen deze komedie in 1999 onder de titel Quartet in Londen in première ging, werd er gemengd gereageerd. Men prees de acteurs voor hun schilderachtige spel, men vermeldde dat er geregeld kon worden gelachen, maar duidelijk was dat Harwood wel eens iets beters had geschreven. Erg interessant kon men de intrige niet vinden.

Nu er een levendig vertaalde Nederlandse versie op tournee is, blijkt dat er in Blijvend Applaus! inderdaad niet bijster veel gaande is. De schrijver lijkt deerlijk op twee gedachten te hinken. Hij mikt op de lach, maar ook op de ontroering. Enerzijds spint hij garen uit het feit dat velen het grappig vinden als ouderen hitsig gedrag vertonen, en evenmin deinst hij terug voor een greep in de moppentrommel, maar tegelijk denkt hij gevoelig te zijn door af en toe een weemoedig of pijnlijk ogend moment in te lassen. En door hoe obligaat in de slotscène nog met een paar bekentenissen te komen, die evenmin veel te betekenen hebben.

Aan de regie van Andy Daal ligt het zodoende niet dat Blijvend Applaus! geen hoogvlieger is. Hij heeft zijn best gedaan met Harwood mee te denken: recht op zijn doel af als er een kwinkslag komt, en verstillend als er iets van een ondertoon moet doorklinken. Soms lukt dat ook wel, bijvoorbeeld als er, dankzij de geluidsband, een flonkerend stukje gezang van vroeger uit de hemel komt de hoorbare herinneringen van de personages.

En ook de spelers spelen wat Harwood voor ogen moet hebben gestaan, hoewel de als comédienne debuterende zangeres Caroline Kaart niet in al haar wendingen te volgen is, en Huib Rooymans het stemmetje van een deftig heertje opzet om zich ouder te maken dan hij is. Rick Nicolet zet een kordate diva neer, maar mijn aandacht ging vooral uit naar Allard van der Scheer. Hij vervangt Joop Doderer, die om gezondheidsredenen uit de productie verdween, en bewijst opnieuw zijn komediantenklasse een beter stuk waardig.

Voorstelling: Blijvend Applaus! van Ronald Harwood, door V&V Entertainment. Vertaling: Kees Vroege. Decor: Marjolein Ettema. Regie: Andy Daal. Gezien: 9/11 in de Schouwburg, Amstelveen. Tournee t/m 28/3. Inl. (073) 6111679 of www.blijvendapplaus.nl

    • Henk van Gelder