Opinie

    • Youp van ’t Hek

Au

Pijn! Ik denk de hele dag aan pijn. Niet aan de pijn van de Afghanen, maar aan de geestelijke pijn van Paul Rosenmöller. Mogen clusterbommen nou wel of niet? GroenLinks worstelt. Ze willen weten of het eco-bommen zijn. Wat doen ze op den duur met het milieu? Blijft Afghanistan na de bombardementen groen en vruchtbaar of wordt het een dorre woestijn? En wat verder belangrijk is: wie heeft de bommen vervaardigd? Is er kinderarbeid aan te pas gekomen? Hadden de arbeiders binnen de bommenfabriek een goede CAO? Is er een behoorlijke Arbo-wet binnen de fabriek van kracht? Hoe is het met de vrouwenrechten binnen de bommenfabriek? Rest natuurlijk nog de vraag of de bommen wel een beetje netjes doden? Hoe verwonden ze? Hansaplast-niveau of echte amputaties? Vragen, vragen en nog eens vragen. GroenLinks twijfelt zichzelf door de oorlog. We hebben het over pijn, oprechte politieke pijn.

Pijn kan ook vrijwillig. Vorige week las ik in de Volkskrant een stuk over een piercingstudio. Ik begreep uit het artikel dat tussen nu en een paar jaar heel vrouwelijk Nederland met een stalen pen door de clitoris loopt. Gezellig! Mijn advies: sluit de vaginapiercing aan op een twaalfvolts batterij. Doorlopende prikkel. Heel Nederland laat zich piercen. Meisjes van dertien laten een ringetje door hun navel jassen en hangen daar vervolgens hun mobieltje aan. Het gevolg van al die piercerij is een nieuw soort lepra. Tongen sterven af, navels zijn chronisch ontstoken, oorlellen etteren, neusvleugels pussen, wenkbrauwen roesten, maar verder gaat het heerlijk. De piercingmeneer vertelde dat hij kinderen van acht en jonger weigert te doorboren. Aan die ouders, die het leuk vinden als hun kind op Britney Spears lijkt, legt hij uit dat zo'n naald pijn doet en dat kinderen bang kunnen zijn. Helder herinner ik mij mijn eerste pokkenprik. Koud zweet gutst over mijn rug. Nog zie ik de Naardense kenau met het jodiumwatje, de enorme naald en de verschrikkelijke glimlach toen ze spoot!

,,Flink zijn'', zei ze.

,,Het is voor je eigen bestwil'', sprak mijn moeder, die ook in het gruwelcomplot zat. We stonden in een lange rij. Een lange rij huilende kinderen. Sommigen vielen flauw, anderen krijsten, protesteerden en moesten zelfs vastgehouden worden. De meest onnodige aller prikken, dacht ik toen. En dacht ik tot een week of vier geleden. Nu wordt er oprecht rekening gehouden met een nieuw pokkenvirus, verspreid door terroristen. Misschien moet er op grote schaal ingeënt worden, maar de kinderen zullen niet meer janken. De zuster prikt glimlachend naast de piercing.

Mijn dochter gooit wel eens een verminkingsballetje op. Ik heb de schade tot nu toe kunnen beperken tot in ieder oor een gaatje. Mijn zoon taalt voorlopig nergens naar. Ik hoop dat het zo blijft.

Over twee jaar is hij dertien, even oud als het Belgische jongetje dat zijn pielemuis aan die vieze Joop S., de man van Gerard Reve, moest laten zien. Het is een groot geluk dat de volksschrijver zacht dement is en dat deze schande voor het grootste deel langs hem heen gaat. Als ik de vader van het jongetje was had ik Joop S. onverdoofd gepierct en wel op de plek die hij van het jochie zo graag wilde aanschouwen. Ondertussen lees ik over de Maastrichtse rechter, die vertrokken is omdat zijn computer ontplofte van de pielemuisjes van dertienjarige jongetjes. Misschien kan hij de vieze Joop S. juridisch bijstaan?

Pijn. Ik denk de hele dag aan pijn. Bombardementen, piercings en aan landgenoten die op 1 februari in de steenkoude Amsterdamse Arena mogen plaatsnemen om het feest met Alex en Máxima te vieren. Wie heeft dit bedacht? Bij min drie graden Celsius loeren naar het bruidspaar dat op het splinternieuwe kunstgras, het schaamhaar van Ajax, wordt toegezongen door Marco Borsato. Wie gaan er zitten? Arme Máxima. Februari, ijzige kou en dan ook nog vijftigduizend Nederlanders in die verschrikkelijke Arena. Vlucht meisje, vlucht. Argentinië, pampa's, warmbloedige mannen en een zinderende tango huilen door de holle kamers van je hart. Kakelende Rosenmöllers, gepiercte kinderen, echte mannen die over een Arenafeestje vergaderen en een demente Reve, die tegen de vieze Joop S. zegt: ,,Wil je mijn pielemuis nog een keer zien?'' Iepenzieke iepen zwaaien in de herfstwind en roepen zachtjes: ,,Au.''

    • Youp van ’t Hek