Alicia Keys wil een echte souldiva zijn

De twintigjarige soulzangeres Alicia Keys wordt nadrukkelijk gepresenteerd als een artiest die meer kan dan alleen een mooi liedje zingen. Ze genoot een klassieke opleiding, speelt piano en schrijft het leeuwendeel van haar eigen liedjes. Haar debuutalbum Songs in A Minor (niet allemaal in a-mineur, maar lees die titel vooral ook als `liedjes van een minderjarige') begint met een citaat uit Beethovens Mondschein Sonate, hetzelfde dat door de Shangri-Las werd geleend voor Past, present & future en dat door The Beatles werd bewerkt tot het pop-opus Because. Alicia Keys is simpelweg te jong om leentjebuur te spelen bij die oude pophelden; zij richt haar blik op de hiphop- en soulmuziek waar ze mee opgroeide in New York. Net als Whitney Houston werd ze ontdekt door platenbaas Clive Davis, die haar ruimschoots de gelegenheid gaf om haar talent te ontwikkelen nadat ze op 13-jarige leeftijd haar eerste liedje Butterflyz schreef.

Anders dan Whitney is Alicia geen zangeres die het puur en alleen van een indrukwekkend stembereik moet hebben, vandaar waarschijnlijk die nadruk op haar andere kwaliteiten. Het siert Keys dat zij op tournee een ervaren gospeltrio meeneemt dat haar strikt genomen van het toneel zingt, maar dat haar door de wisselwerking in staat stelt om het beste uit haar ietwat dunne en niet altijd even zuivere stem te halen. Dankzij de hit Fallin' trekt Alicia Keys meteen al een fanatiek publiek, zo jong dat het een cover van de Prince-song How come you don't call me anymore nog niet als meezinger herkende.

Ondanks de pittige ritmes en milde hiphop-invloeden heeft Alicia Keys minder op met hedendaagse r&b dan met `klassieke' soul, inclusief de glamour die daarbij hoorde. Na een kitscherig intro op de maat van de Vijfde van Beethoven, deed de drie turven hoge zangeres er alles aan om zich te presenteren als een volwassen souldiva, door de wol geverfd in liefdesverdriet en de zoektocht naar een `real man'. Na Killing me softly, door het publiek herkend als een hit van The Fugees, stuurde ze haar band van het podium om het loodzware sentiment van de oorspronkelijke vertolkster Roberta Flack in herinnering te roepen.

Dynamisch werd het korte optreden pas op de momenten dat ze zich los maakte van de pianokruk, om dartelend in spijkerbroek alle klassieke pretenties van zich af te gooien.

Concert: Alicia Keys. Gehoord: 9/11 Max, Amsterdam.

    • Jan Vollaaard