Little Women

Het knuffelgehalte ligt ver boven het gemiddelde in Little Women, de verfilming van het klassieke meisjesboek van Louisa May Alcott, dat in Nederland onder de titel Onder moeders vleugels verscheen. Talloze meiden van elf, twaalf moeten tijdens het lezen van Onder moeders vleugels en het vervolg Op eigen wieken hebben gewenst dat ze ook zo'n familie hadden, zo vol zorg en liefde, ondanks alle tegenslagen. Het is een sprookje dat zijn aantrekkingskracht waarschijnlijk nooit zal verliezen, hoe oud je ook bent.

Little Women is een onvervalst melodrama, zo één dat je eerst weigerachtig doet toekijken, je vervolgens na een paar scènes besluipt en uiteindelijk toeslaat. Als je het boek al kent, zal die argwaan plaatsmaken voor een flinke dosis jeugdsentiment.

In het begin worden de contouren van de idylle gelijk met dikke strepen neergezet: het is 1862, het sneeuwt en de vier meiden lopen in lange witte pyjama's met kaarsen in de hand de trap op, nadat ze vrolijk naast de piano hebben gezongen. De volgende dag is het kerst en oma heeft worstjes gebakken, een grote luxe voor deze arme, maar blije familie. Ze zijn zo zuiver van hart dat ze een deel van de maaltijd aan een arm gezin schenken.

Toch weet de Australische regisseuse Gillian Armstrong de juiste toon te vinden, net tussen zoetsappigheid en herkenbaarheid in. Een groot deel van de charme is te danken aan de actrices: Winona Ryder als de verteller Jo March, de onwaarschijnlijk stralende tiener die niets liever wil dan schrijfster worden, Susan Sarandon als de intelligente, vrijdenkende moederkloek, Claire Danes als de stille, ziekelijke Beth, Trini Alvarado als de oudste, huwbare dochter en Kirsten Dunst als de jongste Amy, die zo graag alles wil doen wat haar zussen al wel mogen.

Winona Ryder als Jo is het stralende middelpunt. Ze loopt over van fantasie en schrijft spannende thrillers onder de naam Joseph. Een Duitse professor die ze later in New York ontmoet raadt haar aan om ,,uit het diepste van haar ziel'' te schrijven, zoals een Duitse professor dat in een melodrama hoort te zeggen. Ze is minder jongensachtig dan de Jo uit het boek, want daarvoor kijkt ze te vaak te guitig.

Little Women is drie keer eerder verfilmd, één keer met Elizabeth Taylor als Amy en Janet Leigh als Meg (in 1949) en één keer met Katherine Hepburn als Jo in 1933. Ook toen voelde Jo zich niet thuis in de veeleisende buitenwereld en vluchtte ze in haar eigen fantasie. In de versie uit 1994 wordt de keuze tussen een leven als echtgenote en een avontuurlijk leven als individu iets explicieter gemaakt. Raar is wel dat moeder fulmineert over korsetten en naaigerei, maar zelf het merendeel van de tijd kousenstoppend en doekenvouwend in beeld komt. Ook het opwekkende deuntje dat continu op de achtergrond te horen is lijkt te willen zeggen dat er misschien heel wat ellende in het leven van de familie March voorvalt, maar dat het uiteindelijk reuze meevalt. Want moeder is er om je lange haar te vlechten.

Little Women (Gillian Armstrong, 1994, VS), VRT, 21.35-23.33u.