De prinses pubert

Geen borsten, geen vriendje, geen wiskundeknobbel en schoenmaat 42: Mia uit het debuut Dagboek van een prinses van de Amerikaanse Meg Cabot is de weinig originele, maar vermakelijke hoofdpersoon van een jeugdroman in dagboekvorm. Nadat Sue Townsend jaren geleden Adrian Mole in het leven riep, antiheld met een brilletje, verschenen er talloze slappe en minder slappe aftreksels van dit puberdagboek.

Zo'n puber beschrijft het urenlang voor de spiegel staan, turend naar al dan niet reële puisten. Zo'n puber heeft vlammende lendenen en erge ouders. Zo'n puber maakt lijstjes, in het geval van Mia van lekkere jongens en van `Dingen die ik nog moet doen'. Van `1. kattenbakvulling kopen' via `5. verslag over IJsland maken voor wereldoriëntatie (vijf pagina's, dubbele regelafstand)' gaat het naar `9. assertiever zijn' en `10. borstomvang meten.'

Ondanks de titel komt de wending in het dagboek van Mia onverwacht. Haar vader kan geen kinderen meer verwekken. Dat is geen doorsnee puberprobleem. Maar Mia's vader blijkt een prins te zijn, van het koninkrijkje Genovia in Europa. `Nu ik erover nadenk, ik heb twee jaar geleden dat werkstuk over Genovia gemaakt, en toen heb ik de naam van de koninklijke familie opgeschreven, Renaldo. Maar zelfs toen heb ik die niet in verband gebracht met mijn vader. Ik bedoel, ik weet dat hij Phillipe Renaldo heet. Maar de naam van de prins van Genovia stond in de encyclopedie die ik gebruikte vermeld als Arthur Christoff Phillipe Gerald Grimaldi Renaldo. En die foto van hem moet wel compleet antiek zijn geweest.' Zelf heeft Mia de achternaam van haar moeder.

Geloofwaardig is het nauwelijks, grappig is het wel. Tobberige Mia op haar kisten is ineens prinses, en troonopvolgster. Ze sluit met haar ouders een overeenkomst: ze mag haar school afmaken en `normaal' blijven, totdat ze de troon van haar vader overneemt. Maar het duurt niet lang of de roddelpers staat aan de schoolpoort.

Sterk aan Dagboek van een prinses is de toon, die ondanks de vreemde verwikkelingen authentiek blijft. Mia mag dan ineens prinses zijn (en populair op school), ze blijft zich zorgen maken om de gewone puberdingen waar haar dagboek mee begon. Er ontstaat een interessante mix van koninklijke en puberale beslommeringen. En het loopt allemaal net een beetje anders dan je zou denken. Mia raakt haar beste vriendin kwijt, die stoer en recht door zee is, en krijgt een vriendin met een lijfwacht. De adviezen van haar strenge, arrogante grootmoeder die haar de etiquette van het hof bijbrengt, zijn onverwacht bruikbaar.

Dagboek van een prinses krijgt nog twee vervolgdelen. Hopelijk brengt Vassallucci, waar ze in razende vaart hun kinderboekenfonds aan het opbouwen zijn, die ook spoedig uit.

Meg Cabot: Dagboek van een prinses. Uit het Amerikaans vertaald door Ineke Lenting. Vassallucci, 238 blz. Vanaf 12 jaar. ƒ30,74