Talibaan zijn kop van Jut geworden

Plotseling zijn de Talibaan doelwit van de Amerikaanse militaire campagne geworden. Hun betrokkenheid bij het terrorisme is echter vergezocht, meent William Raspberry.

Heb ik iets gemist? Een paar weken geleden hield de regering nog vol dat de belangrijkste misdaad van de Talibaan was dat ze weigerden Osama bin Laden aan ons uit te leveren. Bin Laden was het brein achter de ramp die we nu afkorten tot 11-9. De Talibaan stonden voor de keus: `Uitleveren die kerel', in de weinig elegante bewoordingen van president Bush, anders zal onze militaire furie over jullie komen.

De Talibaan, de radicale islamitische militie die het grootste deel van Afghanistan in haar macht heeft, leverden de kerel niet uit en de bombardementen begonnen.

Dat begrijp ik allemaal. Maar wat ik niet kan volgen is hoe de Talibaan zelf op een onduidelijk moment na het begin van de luchtaanvallen ons doelwit zijn geworden. Natuurlijk gaat het ons nog steeds om Bin Laden, maar het gaat ons ook om de Talibaan.

De verschuiving is zo ongemerkt gegaan dat ik me erop betrap te denken dat de Talibaan altijd al een belangrijke rol hebben gespeeld in het terrorisme – en dat we dat altijd al wisten. Maar ik heb honderden krantenartikelen doorgenomen, ook van voor de bommen op de Amerikaanse ambassades in Tanzania en Kenia in augustus 1998, en praktisch nergens werd het vermoeden geuit dat de Talibaan terrorisme exporteerden.

Niet dat er in de artikelen veel goeds wordt vermeld over de Talibaan. Er staat in dat ze vreselijk zijn voor de Afghaanse vrouwen, intolerant zijn, geen enkele afwijkende mening op godsdienstig gebied dulden en er fanatieke politieke ideeën op na houden. Ze hebben zich tegen hun eigen volk gekeerd, het gebombardeerd en zelfs internationale voedselleveranties aan hongerende Afghanen verhinderd. Hun intolerantie op religieus gebied blijkt onder meer uit de verwoesting van pre-islamitische beelden en de arrestatie van jonge christelijke zendelingen.

Maar het ergste dat in verband met het internationale terrorisme over de Talibaan wordt gezegd, is dat ze Bin Laden een schuilplaats hebben geboden, terwijl hij in onze ogen de kwade (maar afwezige) genius was achter de bommen op de ambassades en nu achter de aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon.

Bin Laden was de vijand. De Talibaan boden hem alleen maar onderdak. Maar de indruk die in de afgelopen weken is ontstaan is dat we het net zozeer op de Talibaan gemunt hebben als op Bin Laden. Niets in wat we hebben gezegd of gedaan duidt er in elk geval op dat we de bombardementen op Afghanistan zullen staken zodra we Bin Laden hebben, terwijl er volgens de regeringswoordvoerders in Afghanistan verder praktisch geen aantrekkelijke doelwitten zijn.

In dit verband zijn er nog een aantal vragen die me maar niet loslaten.

Stel dat we Bin Laden wel te pakken krijgen, wat doen we dan met hem? Wordt hij beschuldigd van oorlogsmisdaden en moet hij voor het Internationale Gerechtshof verschijnen? Wordt hij beschuldigd van medeplichtigheid aan massamoord en moet hij voor een rechtbank in New York of Virginia, de staat waarin het Pentagon ligt, verschijnen? En wat doen we als een van beide gerechtshoven tot de niet onredelijke conclusie zou komen dat er niet voldoende bewijs tegen hem is voor een veroordeling?

Ik geloof niet dat we hem echt zoeken, ,,dood of levend'', zoals de president het zei. We willen hem dood. En ik zal maar gelijk bekennen dat ik geen moment zou rouwen om zijn dood door moord, toeval of een bom in zijn grot. Het is alleen zo kleinzielig allemaal. De dood of arrestatie en opsluiting van één man, welke legendes er ook om hem heen geweven zijn, zal domweg nooit een afsluiting kunnen vormen van wat er op 11-9 met Amerika is gebeurd. Ik geloof echt, althans ik vrees echt, dat dat de werkelijke reden is voor onze aanvallen op Afghanistan. Met de vernietiging van één man kan de rekening niet worden vereffend, maar met de vernietiging van een land misschien wel.

Helaas zal de uitschakeling van Bin Laden, de Talibaan en het hele arme Afghanistan echter geen einde maken aan het internationale terrorisme, noch zal Amerika er veiliger van worden net zomin als van de inbeslagname van nagelknippertjes op luchthavens of het blokkeren van de postbezorging. De regering weet dat net zo goed als wij. Maar is het dan niet waarschijnlijk dat de echte reden voor de aanhoudende aanvallen op Afghanistan en de Talibaan ongeveer dezelfde reden is als die voor het blokkeren van een groot deel van de postbezorging: om de indruk te wekken dat de regering, die duidelijk met de handen in het haar zit, tenminste iets doet?

William Raspberry is columnist van The Washington Post.

©LAT-WP Newsservice.