Hockeyteam gebaat bij aanvallende tactiek

Een wrange speling van het lot dwong Joost Bellaart gisteren terug te keren op zijn schreden. Van harte ging het niet, maar het aanvallende spelconcept dat de bondscoach van de Nederlandse hockeyploeg onlangs nog resoluut overboord zette, sorteerde gisteren wel het gewenste effect. Na een 2-0 achterstand won zijn elftal in de vierde speelronde van het toernooi om de Champions Trophy met 3-2 van Zuid-Korea.

De ironie was Bellaart vanzelfsprekend niet ontgaan en glimlachend stelde hij naderhand vast dat ,,die jongens vandaag hebben bewezen dat deze manier van spelen ook de moeite waard kan zijn''. Zelfs het publiek in Rotterdam, tot dusver nog niet verwend met hartverwarmend spel, genoot van de gedurfde voorstelling, zo had Bellaart geconstateerd. ,,Want de vonk sloeg nu duidelijk wel over op de tribunes.''

Nu hij met eigen ogen had kunnen zien waartoe zijn elftal in staat is zodra de oude vertrouwde één-op-één-tactiek in de defensie wordt beproefd, leek de conclusie voor de hand te liggen: ook in de afsluitende groepswedstrijd, zaterdag tegen Duitsland, zou de wereld- en olympisch kampioen het accent hierdoor weer als vanouds op de aanval leggen. Maar zo makkelijk gaf de bondscoach zich niet gewonnen. ,,Deze aanpak was vandaag een schot in de roos, maar droeg niet mijn handtekening maar die van het elftal.''

Toch ontkwam Bellaart niet aan de slotsom dat zijn ploeg de aanvallende variant beter beheerst dan hij had durven dromen na het fiasco, afgelopen zomer, in de testserie tegen Pakistan. Eén nederlaag en twee gelijke spelen vormden destijds de aanleiding voor een aanpassing van het tactisch concept. Meer zekerheden wensten Bellaart en zijn assistent Michel van den Heuvel in te bouwen voor hun onervaren selectie, en de gevolgen van die knieval waren de afgelopen dagen zichtbaar in de teleurstellende optredens tegen Pakistan (1-1) en Australië (2-3).

Gisteren had Bellaart evenwel geen keuze. Liet zijn ploeg het in de eerste drie duels vooral afweten in de tweede helft, ditmaal gaven de meeste spelers niet thuis in de eerste 35 minuten. Zo kon het gebeuren dat de na drie speelronden nog altijd puntloze Koreanen tot hun eigen verbazing een vrijgeleide leken te krijgen naar hun eerste overwinning. Keon Wook Kang met een ziedend backhandschot en Jung Seon Lee met een al even venijnige forehand profiteerden van de wanorde in de Nederlandse defensie, waar doelman Guus Vogels niet vrijuit ging bij de eerste treffer.

Een afstraffing dreigde in de reprise van de olympische finale van Sydney. Maar net op tijd, op slag van rust, volgde het herstel. Naar goed gebruik ingeleid door sterspeler Teun de Nooijer. Na een tempoversnelling van de Bloemendaal-middenvelder belandde de bal via de paal voor de stick van Karel Klaver. Nog voordat deze neo-international in actie hoefde te komen, duwde laatste man Seok Kyo Shin de bal over de eigen doellijn. ,,Wel lekker, zo vlak voor rust een tegendoelpunt maken'', zei Bellaart naderhand.

Een donderspeech in de rust bleek niet nodig, al was daar gelet op het matige spel voldoende reden toe. Bellaart hield zich in. ,,De jongens hadden zelf maar al te goed door waar het aan ontbrak. Op dat soort momenten hoef ik niet zoveel te zeggen. Niet voor niets wilden ze één voor één zo snel mogelijk de stal verlaten en naar buiten.''

Maar niet nadat Bellaart zijn elftal op maar liefst vijf plaatsen had gewijzigd. Zo kon het centrale verdedigingsduo Diederik van Weel-Bram Lomans inrukken en plaatsnemen op de bank. Verder schoven centrale middenvelder Jeroen Delmee en centrumspits De Nooijer beiden een linie naar achteren en werd middenvelder Piet-Hein Geeris gebombardeerd tot de stoorzender in de punt van de aanval. Bellaart: ,,We hebben ze va banque laten spelen, andere mogelijkheden waren er niet.''

Met deze chirurgische ingreep viel de bondscoach van zijn geloof, maar die constatering liet hem naderhand vanzelfsprekend koud. Met twee treffers binnen vijf minuten loodsten Matthijs Brouwer en Remco van Wijk de ploeg alsnog voorbij Korea. Die voorsprong hield het elftal met pijn en moeite tot het einde toe intact. Zodat Bellaart na afloop tevreden kon zijn over de mentale veerkracht van de ploeg, die zichtbaar gebukt gaat onder de loodzware erfenis van de successen uit het verleden.

De bondscoach blijft nog even doorpuzzelen, al lijkt de oplossing na gisteren niet zo moeilijk meer. Zoals ook de vooraf geformuleerde doelstelling, een plaats bij de beste drie, binnen handbereik ligt na de benauwde zege op de Koreanen. Zelfs een plaats in de finale behoort nog tot de mogelijkheden.

Al was Bellaart gisteren de eerste om te beseffen dat de nog altijd ongeslagen koploper Duitsland, gisteren met 5-4 te sterk voor Pakistan, waarschijnlijk vele maten te groot is. Van de 22 wedstrijden die de Europees kampioen sinds de Olympische Spelen in Sydney speelde, verloor de ploeg onder leiding van de nieuwe bondscoach Bernhard Peters slechts één keer. Dat was uitgerekend tegen Nederland (0-1), begin vorige maand bij een oefeninterland in Berlijn.

Australië won gisteren met 3-2 van Engeland en heeft met negen punten uit vier duels verreweg de beste papieren om zondag in de finale aan te treden tegen Duitsland. Een gelijkspel tegen het uitgerangeerde Korea is al voldoende voor The Kookaburras, tenzij Nederland met ruime cijfers van Duitsland wint.

    • Mark Hoogstad