Hockeyers laten één helft hun tanden zien

Opluchting maakte zich meester van de ploeg van wie naar eigen zeggen veel - té veel volgens bondscoach Joost Bellaart - wordt verwacht bij het toernooi om de Champions Trophy in Rotterdam. In de stromende regen kwam de Nederlandse hockeyploeg gisteren dankzij een belabberde tweede helft tegen het even modale als onnozele Engeland na zeventig minuten uiteindelijk met de schrik vrij: 3-2.

Het betekende desondanks de eerste overwinning voor de titelverdediger bij het jaarlijkse zeslandentoernooi. Maar uitgelaten was Bellaart na afloop geenszins, en daar was dan ook weinig aanleiding toe. Net als tegen Pakistan (1-1) en Australië (2-3) viel zijn elftal na rust ten prooi aan een mentale inzinking, waardoor een riante 3-0 voorsprong nog bijna uit handen werd gegeven.

Zover kwam het niet en dat was meer geluk dan wijsheid. Tactisch vernuft is al jaren niet het sterkste wapen van Engeland. Het bij vlagen sprankelende duel vormde geen uitzondering op die regel. In plaats van resoluut door te drukken en de dolende thuisploeg op eigen helft vast te pinnen, hinkte de ploeg op twee gedachten.

Gevolg was dat Nederland in slotfase tot drie keer toe vrij baan kreeg op weg naar doelman Lewis, en zowaar nog aanspraak mocht maken op een ruime(re) overwinning. Zoveel onrecht bleef de weifelende Engelsen bespaard, omdat sterspeler De Nooijer al zoveel krachten had verspeeld dat de 'open schietkansen' niet meer waren besteed aan de 25-jarige balvirtuoos. Hetzelfde overkwam overigens collega-spits Van Wijk die gisteren op de bank moest beginnen.

Vandaag vervolgt Nederland het toernooi tegen het na drie speelronden nog altijd puntloze Zuid-Korea. Bellaart zei gisteren andermaal op een overwinning te rekenen. Toch zal hij beseffen dat een al te lankmoedige houding ongetwijfeld zal worden afgestraft door de geraffineerde Aziaten, voor wie na de 3-0 nederlaag van gisteren tegen Duitsland bijna niets meer op het spel staat.

Dat geldt niet voor Nederland, zeker niet voor eigen publiek. Bellaart zou het wel van de daken willen schreeuwen: temper de verwachtingen. ,,Want deze ploeg heeft de laatste maanden zoveel routine en ervaring moeten inleveren dat het een onzinnige gedachte is om te veronderstellen dat wij dit toernooi kunnen winnen.'' Een derde plaats is en blijft de doelstelling, zo herhaalde hij.

Hoop kan Bellaart daarbij putten uit de eerste vijfendertig minuten, toen zijn ploeg voor het eerst sinds lange tijd weer een gretige en evenwichtige indruk maakte. Het voortvarende optreden resulteerde in doelpunten van De Nooijer, Eikelboom en Delmee (strafcornervariant). ,,We hebben een belangrijke stap voorwaarts gemaakt'', constateerde Bellaart.

Troosten deed de bondscoach zich verder met de gedachte dat zijn elftal tegen Engeland vele kansen had weten af te dwingen. ,,En dat kan niet elke ploeg zeggen. Alleen blijft het afmaken helaas nog een probleem.''

Minstens zoveel plezier moet Bellaart hebben beleefd aan de gedurfde manier van spelen. Tegen Engeland gingen de remmen als vanouds los. Met een fanatisme dat deed denken aan de gloriedagen van weleer werd de tegenstander halverwege de eerste helft opgejaagd. Het was een verademing.

Toch zaaide de ploeg ook twijfel, en niet alleen op basis van het wankelmoedige optreden na rust. Zo is en blijft de sterk verjongde selectie, met nog slechts negen spelers uit de olympische selectie, grotendeels afhankelijk van de bevliegingen van De Nooijer. Geeft het wonderkind van het Nederlandse hockey niet thuis, dan oogt het elftal uiterst kwetsbaar, vooral in aanvallend opzicht.

Groot is dan ook de heimwee naar Buma, de licht ontvlambare tempobeul van Amsterdam die ruim twee weken geleden een middenhandsbeentje brak. Gemist wordt ook het rustpunt in de defensie, laatste man Jazet, die herstellende is van een knie-operatie. Hun posities worden ingenomen door spelers met een aanzienlijk minder indrukwekkende staat van dienst, hetgeen op het veld zo nu en dan pijnlijk tot uiting komt.

Eikelboom daarentegen doet al jaren mee en mocht gisteren na afloop komen uitleggen hoezeer de rol van linkermiddenvelder hem beviel. Maar de goaltjesdief van Amsterdam komt verreweg het beste tot zijn recht in de punt van de aanval. Net zo goed als De Nooijer beter uit de verf komt als linksmidden, zoals bij zijn club Bloemendaal. Vanuit die positie kan hij optimaal gebruik maken van zijn snelheid en heeft hij de ruimte om zijn solo's in te zetten.

Als diepste spits loopt De Nooijer zich meer dan eens te pletter op een muur van verdedigers. Ook al weigerden de Engelsen gisteren om onbegrijpelijke redenen een mandekker aan hem op te offeren. Zoals spelverdeler Delmee in de eerste helft ook al ongestoord de lijnen op het middenveld mocht uitzetten. Het was een van de redenen waarom Nederland zonder al te veel moeite uit kon lopen naar een comfortabele 3-0 voorsprong.

Bellaart was niet somber, halverwege het toernooi. Maar: ,,Natuurlijk zou ik hier ook liever mijn debuut hebben gemaakt met de ene na de andere prachtige overwinning. Nu dat niet zo is, ga ik hier niet als een harlekijn rondlopen.'' Dat was niet alleen een begrijpelijke, maar vooral ook een verstandige beslissing.