Cranberries

Niemand kan het banale beter tot een niveau van urgentie verheffen dan Dolores O'Riordan. De zangeres van de Ierse groep The Cranberries weet zelfs een woord als `koffie' te laten klinken als hartenkreet, zoals weer blijkt op de nieuwe, vijfde cd, Wake Up And Smell The Coffee. De strubbelingen binnen de band hebben de groep (`Gaat O'Riordan solo?' is nog altijd de hamvraag) er niet van weerhouden een luchtige pop-plaat te maken. De rockinvloeden van eerdere cd's zijn vergeten; de gitaren rinkelen vrolijk in plaats van te knarsen.

Het is het soort popmuziek dat in de jaren tachtig op veel bijval kon rekenen; de liedjes zijn weinig opvallend, maar in de gitaarklank of de zang schuilt ergens nog wel een angel of eigenzinnige aanpak – denk aan The Smiths of The Sundays. Ook al klinken ze anachronistisch, de muziek van The Cranberries (zo lijkt het intro van hun nieuwe single Analyse sprekend op het intro van Blondies Atomic) kreeg ook in de jaren negentig ruime aanhang. Waarschijnlijk omdat O'Riordan steeds handig het midden weet te vinden tussen drama en verstrooiing: haar galmende, koerende stem ontspoort even, maar keert dan weer terug naar de vriendelijke melodie. O'Riordans drama is moeilijker te verteren. Deels wegens haar onbenullige teksten, deels om haar voorkeur voor hemelbestormende emoties.

The Cranberries.

    • Hester Carvalho