Broodfan vanaf zijn geboorte

Herman Brood werd geboren op 5 november 1946. Vanaf zijn achttiende struikelde hij met wisselend succes door een carrière als popmuzikant, kunstenaar en drugsverslaafde lievelingsfreak van de media. Op 11 juli 2001 sprong hij van het Hilton hotel.

Hoewel het lijkt alsof dit alles zich afspeelde in een andere, onschuldiger wereld, weet u misschien nog hoe het verder ging. Hoe het NOS-journaal de uitzending van die avond begon met een vijftien minuten durende éloge; hoe de radio `aangepaste muziek' ten gehore bracht (Broods liedjes); hoe deze krant opende met een essay op de voorpagina waarin de gehele wereld werd verklaard doch niet werd gemeld dat het ging om de zelfmoord van een verlopen junkie; hoe de Amsterdamse stadszender AT5 de uitvaart urenlang live uitzond als betrof het een staatsbegrafenis.

Wie er nog niet genoeg van heeft kan morgenmiddag terecht op Radio 747AM bij de uitzending Brood Respect van Rob Muntz. Deze programmamaker geniet enige bekendheid vanwege het VPRO tv-magazine Waskracht, waarin hij nu eens uitgedost als Hitler achter orthodoxe Joden aanrent en dan weer Emile Ratelband tot handtastelijkheden weet te verleiden. Hij is ook nog Broodfan ,,vanaf zijn geboorte'' en wil daarvan thans kond doen.

Het moet gezegd: Muntz heeft een verontrustend programma gemaakt. Verontrustend omdat bij de NPS blijkbaar niemand hem tegen zichzelf en de luisteraar tegen dit programma wil beschermen. In elk geval is Brood Respect aanbevolen voor wie niet begreep waarom de visitatie van de Nederlandse opleidingen journalistiek uitmondde in zo'n negatief oordeel. In het rapport staat dat de opleidingen lijden aan een ,,gebrek aan diepgang'' waardoor veel jonge journalisten kampen met ,,een zekere oppervlakkigheid'', als ze al niet gewoon incompetent zijn: ,,De taalbeheersing is gebrekkig en het ontbreekt aan nieuwsgierigheid.''

Zonderling genoeg is in de media geen ruchtbaarheid gegeven aan dit rapport, en ik weet ook niet of Muntz een opleiding heeft genoten, maar veel van de gesignaleerde tekortkomingen herkent men wel in zijn documentaire. De minachting voor feiten (wie Brood was, wanneer hij leefde, wat hij deed en waarom hij onderwerp is van deze uitzending blijft onvermeld); de overschatting van opinies (,,ik vind'' klinkt het voortdurend als excuus voor ijdele prietpraat); de vlucht in het straatinterview (net zoals AT5 indertijd zet Muntz gewoon de microfoon open – helaas dikwijls in de verkeerde richting); en de autistische fixatie op de eigen culturele klasse.

Met dit laatste bedoel ik dat iemand die niet weet wie `Manuela', `Viola', `Jeroen' en `Hans' zijn – en tot die gelukkigen behoor ik – geen fluit begrijpt van de flarden conversatie met deze lieden (volgens het persbericht moet het om Manuela Kemp en Viola Holt gaan, en `Jeroen' identificeer ik als de BNN-interviewer Jeroen Pauw, terwijl met `Hans' wellicht de musicus Hans Dulfer wordt bedoeld).

Dit alles valt echter nog in het niet bij een lang interview met een meisje dat bevriend was met Brood. Terecht toont zij weinig interesse in vragen als ,,Heb je geneukt met Herman?''

Muntz heeft met dit programma meer gemaakt dan een radiodocumentaire. Meer zelfs dan een journalistieke ontsporing. Hij schotelt ons iets voor dat veel tragischer is.

Een symptoom van een professie in verval.

Brood Respect; NPS, donderdag, 747AM, 16.02-16.45u. Herh. Radio 1, 24.02-24.45u.

    • Bastiaan Bommeljé