Wild Romances spelen Brood

,,Maak er een mooi feest van'', schreef Herman Brood op het afscheidsbriefje dat hij bij zijn zelfmoord op 11 juli achterliet. Manager Koos van Dijk nam die laatste wens ter harte en organiseerde een bonte rock & roll-avond die, geheel in de geest van Brood, gepaard ging met een media-offensief. In een vol Paradiso werd gisteren het eerste exemplaar van de cd-box My Way overhandigd aan weduwe Xandra Brood, alsmede een fotoboek over 35 jaar uit het leven van de grootste rocker die Nederland gekend heeft. Herman Brood zou gisteren 55 zijn geworden en zijn verjaardag werd gevierd met vrolijke koorzang: `Herman bedankt' en `Lang zal hij leven'.

Waar Herman Brood er bij zijn leven altijd meteen in slaagde om zichzelf in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen, gaapte nu een denkbeeldig gat op het podium. Drie opeenvolgende bezettingen van begeleidingsgroep Wild Romance brachten een saluut aan hun muzikale spil. Op ten minste drie fronten werd Herman node gemist: het charisma waarmee hij de vaart in zijn veelal korte maar krachtige shows hield, de staccato-zang die in al zijn tekortkomingen altijd vol vuur was en de felle piano-uitbarstingen die nu kundig, maar zonder Broods dwingende rafeligheid werden gespeeld door Otto Cooymans.

Het muzikale belang van Herman Brood werd nu pas ten volle duidelijk: zijn talent om zich te omringen met gretige rockmuzikanten, zijn onverwoestbare repertoire en zijn vermogen om een zaal op zijn kop te zetten. De eerste, `Groningse' bezetting van Wild Romance werd na een kriebelig intro van Jan Akkerman naar een climax gevoerd door New Adventures-zanger Peter Bootsman in de bluessong Turn it on, geholpen door damestrio The Bombita's. De succesbezetting met gitarist Danny Lademacher, bassist Freddy Cavalli en drummer Cees Meerman speelde zijn troeven uit met Never be clever, Saturday night en Rock'n'roll junkie, doorleefd maar zonder Brood-présence gezongen door de achter zijn drums verscholen Meerman.

Op een avond die zich na de afzegging van Nina Hagen toch al niet onderscheidde door sterke vocale persoonlijkheden, werd het geduld van de fans op de proef gesteld met zang op schoolavond-niveau van dochters Brenda en Lola Brood. Meer dan een eerbetoon aan de Broods muziek werd het een onderonsje van familie en vrienden.

Boven elke twijfel verheven was het vlammende gitaarspel van David Hollestelle in de meest recente Wild Romance-bezetting, en de beheerste manier waarop Bertus Borgers zijn eigen, door Brood naar zichzelf toe getrokken compositie Still believe tot een bewogen einde bracht. Allemaal, goed of slecht, deden ze verlangen naar de echte Brood, die deze langdradige avond waarschijnlijk te saai zou hebben gevonden om er te blijven hangen. De vraag hoe het zonder hem verder moet is in goede handen bij Koos van Dijk en biograaf Bart Chabot, die niet alleen de herinnering aan, maar ook de handel in Herman Brood (cd's, T-shirts, dekbedovertrekken, boeken en kunst) levendig houden.

Concert: Tribute to Herman Brood. Gehoord: 5/11 Paradiso, Amsterdam.

    • Jan Vollaard