Prikkels

Wat je niet op een en dezelfde dag moet doen, omdat het tot een ernstige vorm van seksuele overprikkeling kan leiden, is én het lezen van het boek Het seksuele leven van Catherine Millet én een bezoek aan de nieuwe tentoonstelling Eye Infection met werk van onder anderen Robert Crumb in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Als mijn moeder het nog had mogen meemaken, zou ze gezegd hebben: ,,Kunnen kunstenaars het ook nog over iets ánders hebben?''

Ik kom op mijn moeder omdat ik tijdens mijn rondgang langs de tekeningen en strips van Crumb twee jonge equivalenten van haar zag lopen. Twee goed geconserveerde dames van voorbij de veertig die een dagje Amsterdam deden en al vaak genoeg in het naastgelegen Van Gogh Museum waren geweest. Dat `Stedelijk' zou dat wat zijn, hadden ze misschien tegen elkaar gezegd.

Zo waren ze min of meer bij toeval in de ruimte beland waar Crumb zijn lusten en obsessies mocht etaleren. Het moet een eigenaardige gewaarwording zijn om onvoorbereid op het werk van Crumb te stuiten. Alsof je, in de veronderstelling dat je een kerk betreedt, plotseling in een bordeel terecht bent gekomen. Ook Crumb kijkt niet op een penetratie vaginaal, anaal, oraal, alles is toegestaan en liefst tegelijkertijd meer of minder.

De dames hielden stil voor de strip Bad Karma, waarin Crumb zijn alter egootje Moron, een kaal mannetje met een grote neus, zich laat begraven in het lillende vlees van een grote blonde godin.

,,Rare tekeningen'', zei een van de vrouwen, die gekleed ging in een zwarte pantalon en zwarte bloes.

,,Zoveel tekst ook'', zei de ander, ,,moeten we dat allemaal lezen?''

,,Laten we er maar even langslopen.''

Ze kwamen bij het gedeelte waar de heer Moron, nog nauwelijks bekomen van een zeer explosief orgasme, de laars van zijn godin begint te berijden. Hoe wellustig van nature ook, de godin krijgt er nu toch een beetje genoeg van en roept half verontwaardigd: ,,He's squirting on my boot!''

,,Wat is squirting?'' vroeg de vrouw in het zwart.

,,Wat denk je?'' zei de ander en ze gniffelde even met een mengeling van meewarigheid en gêne. Toen vermande ze zich en zei: ,,Kom, ik heb het hier wel gezien.''

Veel vrouwen houden niet écht van Crumb. Ze vinden het maar puberale fantasieën die hij in zijn tekeningen uitleeft. De absurde humor waarin hij zijn obsessies vervat, is niet aan hen besteed. Hoeft ook niet als wij, puberale mannen, er maar om mogen blijven lachen.

De vrouwen braken hun route langs Crumb af en gingen naar boven. Jammer, want daardoor misten ze de strip `I am grateful! I am grateful!' uit 1989, waarin Crumb met een tevreden soort berusting op zijn leven terugkijkt. Hij heeft nog geen last van aambeien, en dankzij zijn roem mocht hij, onaanzienlijk mannetje, uiteindelijk toch de nodige weelderige vrouwen bezitten. Hij is zelfs alweer zestien jaar getrouwd en ze hebben nog steeds `wild hot sex'.

De aanblik van een bezadigde Crumb had ik die twee vrouwen graag gegund. Daar moet toch enige troost uit te putten zijn.