Iedereen loopt in New York harder dan voorheen

De eerste marathon van New York na 11 september verliep naar wens. Iedereen deed extra zijn best, alleen al voor de goede zaak. De opbrengst gaat naar de slachtoffers van de aanslag van twee maanden geleden.

Voor een terrorist bood de New Yorkse marathon tal van mogelijkheden. De gigantische Verrazanobrug, waar alle lopers als eerste over heen gaan, opblazen. Een paar molotovcocktails gooien in Williamsburg, een orthodox joodse wijk, halverwege de route. Of een wolk antrax spuiten bij de finish in Central Park.

Er gebeurde niets. De marathon, gelopen door dertigduizend mensen uit honderd landen en met twee miljoen toeschouwers langs het parcours, werd niet alleen niet verstoord door welke spelbreker dan ook, het was zelfs een van de beste afleveringen in zijn 32-jarige bestaan. Dat was voor een deel te danken aan de weergoden, die dit jaar de Indian Summer langer lieten duren dan gewoonlijk. Het dreigde zelfs iets te warm te worden.

Maar nog meer was het succes te danken aan de stemming. Hoewel de route met een grote boog rondom downtown Manhattan voert, waren zowel de wedstrijd- als de recreatielopers zich duidelijk bewust van de unieke gelegenheid om deel te nemen aan het eerste grote evenement in New York na 11 september. Het leek wel of iedereen zijn best deed om een nog betere prestatie te leveren, voor de eer, voor de geschiedenis en voor de goede zaak de opbrengsten van de marathon gaan naar de slachtoffers van de terreuraanslagen in Washington en New York.

,,Ik peinsde er niet over om af te zeggen'', zei Jacquemier Daniel, een Fransman die voor het eerst de New Yorkse marathon liep (in 3.30). ,,Ik wilde hem altijd al lopen, omdat het de mooiste marathon ter wereld is, maar na 11 september helemaal. Het kreeg een speciale lading. En het publiek was extra ordinaire. Het juichte, het klapte, het maakte muziek. Heel anders dan de marathon van Parijs.''

Stephen Emmeroth, een 61-jarige zakenman uit South Carolina die `New York' al vier keer heeft gedaan, zat na afloop, gehuld in thermo-folie, zijn kuiten te masseren op een elektriciteitskastje op Central Park West. Hij wachtte op zijn 56-jarige vrouw. Ze lopen altijd samen. Hij had zijn record verbeterd, met 4.09. ,,De supporters waren dit jaar beter dan ooit. Ik werd enorm opgepept om mezelf te overtreffen.''

Veel renners hadden een fototoestel bij zich en maakten tijdens het lopen foto's. Anderen brachten rechtstreeks verslag uit aan vrienden en kennissen door hun mobiele telefoon. Overigens konden die vrienden en kennissen de lopers ook live via internet volgen dankzij een vernuftig elektronisch zendertje dat op hun schoen zat geplakt. Zoiets maakt fraude ook moeilijker.

Omdat de New Yorkse marathon, in tegenstelling tot bijvoorbeeld die in Boston, aan iedereen boven de achttien opengesteld is, zijn alle niveaus vertegenwoordigd. Eerst komen de wedstrijdlopers, dan de semi-wedstrijdlopers, dan de goede hobbyisten, dan de joggers, en ten slotte de snelwandelaars, de wandelaars, de passanten en de toevallige passanten. Omdat de sportieve prestatie wel belangrijk is, maar niet zaligmakend, heeft de marathon ook een hoog optocht- en braderiegehalte.

In Fort Greene, Brooklyn, stond een vijftigkoppige schoolband een uur lang hetzelfde opzwepende deuntje te spelen. Brandweerlieden klommen op hun truck om te zwaaien. Hoewel het verboden was de deelnemers consumpties aan te bieden, gebeurde dit toch. De hotdog-kraampjes draaiden overuren, en alle mogelijke bedrijven, instanties en individuen die niets met de marathon te maken hadden, vroegen om aandacht.

De Amerikaanse vlag, en elke andere combinatie met rood-wit-blauw was vanzelfsprekend populair als tooi, een enkel T-shirt met `Osama, Kiss My Ass', vredestekens, hartjes, enzovoort. Een groep Britse dames huppelde langs in bh's met Union Jack-motief.

De feestvreugde werd gedempt door de alomtegenwoordigheid van politie, in de lucht (helikopters) en op straat. Grote vrachtwagens met zand barricadeerden op strategische plekken de straat. Rondom Central Park was alles afgezet met blauwe dranghekken. De politie (2.500 man) was vooral bezig mensen tegen te houden, zoals zij die geen speciale toegangskaarten hadden of toegangskaarten met de verkeerde kleur.

Een jong stel met blauwe VIP-kaarten à vijfenvijftig dollar was de wanhoop nabij. ,,Op de kaart staat dat de ingang naar de betaalde tribune op de 67ste straat is. Daar zeggen ze dat we naar de 66ste straat moeten. Maar op de 66ste straat is niks. Dus wij lopen naar de grote ingang van het park op de 72ste straat. Maar daar mag je alleen naar binnen met een groene kaart. In de zeven jaar dat wij hier komen hebben we nog nooit zo'n chaos meegemaakt.''