Opinie

    • Youp van 't Hek

Rat van Fortuyn

Een D66'er had professor doctor Pim Fortuyn een kakelnicht genoemd en volgens de cabaretier Paul Haenen ging dit te ver. Ik zag dat hij zich daar afgelopen zondag in zijn televisieprogramma HH op Zondag enorm over opwond. Hij vond de D66-meneer ronduit een lul. Ik ken de seksuele geaardheid van de heer Haenen niet, maar toen ik hem bezig zag dacht ik maar één ding: wat een kakelnicht. Iets wat ik bij professor doctor Pim sowieso altijd denk. In die mening sta ik absoluut niet alleen. Ik ken bijna niemand die de rat van Fortuyn geen enge kakelnicht vindt. Je mag geen discriminerende dingen meer zeggen over homoseksualiteit, maar die enge kaalkop van Leefbaar Nederland stelt me regelmatig op de proef. Gisteren las ik dat hij door een drietal organisaties is aangeklaagd wegens discriminatie. Dom? Heel dom! Pim vindt dat namelijk heerlijk als hij weer in de krant staat. Negatief of positief maakt hem niet uit. Ook bij het lezen van dit stukje voelt hij een kleine zwelling op kruishoogte. Pim smult van zichzelf, snuift vol genot zijn eigen stinkende winden op, likt af en toe het zweet onder zijn oksels vandaan en kirt dan: ,,Brrrrrr, wat ben ik lekker!''

Hoe hij te werk gaat? Heel simpel: de rat van Fortuyn kraait onzin, de onzin komt in de krant, verstandige mensen vallen hem er op aan, dus komt zijn naam weer in de krant, de rat reageert en wederom staat zijn naam in de krant. Hij misbruikt het journaille met precisie en het journaille, waaronder ik, tuint er feilloos in.

Afgelopen week riep hij weer eens iets eng rechts over Egypte en Bangladesh. Het kwam er op neer dat als ze daar een keer de handen uit de mouwen zouden steken, ze veel minder overstromingen zouden hebben. Wij hadden de Deltawerken ook niet cadeau gekregen. Niet op reageren is het beste. Laat maar kakelen.

In juni schreef ik in deze krant een stukje over een schurftig zwerfhondje, dat zich de hele dag keffend aanbood, maar niemand wilde hem. Mijn familie noemde het sneue beestje Pim Fortuyn. Per omgaande kreeg ik via de krant een mailtje van de rat, dat ik beleefd en kalm beantwoordde. We schreven nog wat onschuldigs over en weer en dat was het dan. Tot ik begreep dat het weekblad Vrij Nederland delen uit de correspondentie had afgedrukt. Hoe VN aan de correspondentie kwam? Had mediaverslaafde Pim gestuurd. Juridisch had ik waarschijnlijk zowel de rat als het noodlijdende blaadje kunnen aanpakken, maar ik schoot alleen maar in de lach. Vooral om mijn eigen domheid dat ik überhaupt had gereageerd op die nuffige engerd. Een proces had Pim heerlijk gevonden. Met de cabaretier voor de rechter! Als dat geen nieuws is. Het broekbobbeltje van de professor gloeide zachtjes. Als ik trouwens had geweten dat de rat mijn mail zou publiceren dan had ik hem wel wat harder aangepakt.

De rat van Fortuyn is al wel een echte politicus. Hij doet namelijk niet wat hij belooft. Vorig jaar had ik de man middels een andere column een beetje geprikkeld en hij reageerde furieus. Twee octaven hoger dan zijn normale wijvenstemmetje brieste hij dat hij mij zou bestrijden op mijn eigen terrein. Hoe? Hij zou Carré afhuren en een show maken. Toevallig speel ik deze weken in de Amsterdamse theatertempel, maar daar hebben ze nog steeds niks van de schat gehoord. Lukt het niet met de teksten? Kan hij geen musici vinden? Wil niemand hem regisseren? Is er geen publiek te vinden?

Waarom vraagt hij Willem van Kooten, alias Joost den Draaijer, niet? Die kon vroeger op de radio behoorlijk vrolijk uit de hoek komen. Of vraag de Krabbendijkse imam Haselhoef. Deze Zeeuwse pretletter is qua cabaretteksten ook niet mis.

Ik zou, als ik die avond kon, graag plaatsnemen. Liefst in een loge. Tenminste, als ik een kaartje kan krijgen. Want ik ga er van uit dat Carré binnen een uur uitverkocht is. Daarna rest wel de vraag of ik het anderhalf uur uithoud in de zaal. Je zit namelijk tussen 1.900 van die heumige, naar sigaren en sigaretten stinkende Jan Nagel-types met dito frisse opvattingen en gevoel voor humor. Het lijkt me niet erg leefbaar.

    • Youp van 't Hek