Hollands Dagboek: Jan Nagel

Sinds een week rommelt het in Leefbaar Nederland. Het bestuur wil Pim Fortuyn als lijsttrekker, maar de achterban vindt dat het bestuur voor zijn beurt spreekt. De week van voorzitter Jan Nagel (62). Hij is getrouwd met Yvonne en heeft twee kinderen, Yvette en Iwan. `Ik bestel nog maar een rondje.'

Woensdag 24 oktober

Gisteren hield ik een druk bezochte persconferentie in Nieuwspoort en overhandigde het eerste exemplaar van mijn boek Boven het maaiveld aan Pim Fortuyn. De beoogde lijsttrekker van Leefbaar Nederland heeft nog wat te leren op het gebied van publiciteit. Hij had een prachtig podium om op een aantal punten de vragen en twijfels over zijn persoon weg te nemen en te scoren met een mooi nieuwsitem. Nu pakken een aantal dagbladen een citaat over de vroegere Roemeense dictator Ceausescu fors op. Campagneleider Kay van de Linde krijgt het na zijn schitterende Amerikaanse loopbaan niet gemakkelijk. Ik heb hem minstens vijftig slapeloze nachten voorspeld. Maar ik vind ook dat we daar niet bang voor moeten zijn. Fortuyn zou wel eens de grote verrassing van de komende Kamerverkiezingen kunnen worden.

's Ochtends vroeg ga ik al naar een persconferentie in het Amsterdamse Filmmuseum. Er komt een gigantisch wereldwijd internettoernooi schaken, waaraan minstens 100.000 deelnemers zullen meedoen. Via een knock-outsysteem zullen de 32 sterksten overblijven en volgend jaar april naar Nederland uitgenodigd worden. Daar zullen ze tegen de echte 32 sterkste schakers ter wereld verder spelen. Als wethouder sport en mediazaken zou ik dit evenement graag naar Hilversum willen halen, maar welke kans heb je bij zo'n miljoenenproject?

Ik ben net op tijd in Hilversum terug om op Radio 1 bij Sjors Fröhlich te kunnen reageren op de uitslag van zijn rubriek stand.nl. De stelling waarop honderden luisteraars reageren luidt: Pim Fortuyn is niet geschikt als lijsttrekker. De verrassende uitslag: 39 procent is het met de stelling eens, liefst 61 procent vindt professor Pim wel degelijk geschikt.

Met meer dan normale interesse pak ik NRC Handelsblad. Op de persconferentie heb ik Frits Abrahams ontmoet. Hoe vaak ik ook beweer dat ik de Tweede Kamer niet in wil, hij bleef dat tegen beter weten in maar steeds schrijven. Je kans vandaag om het te rectificeren, heb ik Abrahams toegevoegd.

Ik ken hem al jaren en bewonder hem als Neerlands beste anticolumnist. Nooit een gave of rake zin, wel zure clichés en met een prehistorische bijl de rekening opmakend. Hoe houd je dat jaar in jaar uit vol?

Op de persconferentie heb ik Frits Flintstone uitgelegd dat ik geen politiek boek heb willen schrijven en evenmin mijn autobiografie. Wel een boek met verhalen en anekdotes, relativerend en met hopelijk genoeg humor. Maar ook dit keer is zijn stukje weer een reclamespot voor azijn geworden.

In Hilversum ga ik met zoon Iwan eten en wat borrelen. Vroeger deden we dat minstens een keer in de week, maar het schiet er door de Leefbaarpolitiek te vaak bij in. We praten lang over zijn toekomstplannen. Ook bekijkt hij de diverse artikelen. Bij negatieve publiciteit geeft hij mij een redelijk harde schouderklop: Goed dat je jezelf blijft. Ik bestel dan nog maar een rondje.

Donderdag

Gewoon een werkdag op het raadhuis. B en W, in dit geval Barend en Witteman, nodigen me uit te komen discussiëren met diverse kandidaatlijsttrekkers van Leefbaar Nederland. Redacteur Rachel noemt het flink dat ik de uitnodiging aanneem. Dat begrijp ik niet. Het enige dat ik erg vervelend vind, is dat ik alweer mijn clubavond van het Hilversumse Schaakgenootschap moet afzeggen.

Ik discussieer met iemand die lid is geweest van de VVD en de Groenen en die het heeft over dolken in de rug. Ik wil graag van alle leden van Leefbaar Nederland houden, maar ik geloof niet dat het me lukt.

Na afloop drink ik enkele glazen met presentator Paul Witteman, mijn oud-collega. We praten ouderwets over de VARA, het tv-werk en privé-zaken. In de auto heb ik een weemoedig gevoel: ik mis mijn vroegere leven een beetje.

Vrijdag

De ochtend begint met overleg met de vakbonden over het vervoersmanagement. Het is een zeer moeilijk onderwerp want het gaat over het woon-werkvervoer. Er wordt al vijf jaar vruchteloos over onderhandeld. We hebben nu een voorstel dat Hilversum een absolute koppositie onder de Nederlandse gemeenten kan geven.

In de eerste plaats kunnen alle ambtenaren in aanmerking komen voor een gratis fiets met een waarde van 1.650 gulden. Het mes snijdt aan twee kanten. Een zeer aantrekkelijk voorstel dat bij mijn weten geen enkele andere gemeente haar personeel aanbiedt. Het moet het personeel overhalen de auto te laten staan. In de tweede plaats komt er in vergelijking met vele andere gemeenten (zoals Amsterdam) een prima openbaarvervoerregeling. In elk geval een grote verbetering met de huidige regeling. In de derde plaats wordt het aantal autovergoedingen beperkt tot in principe 55. Nu hebben enkele honderden ambtenaren (van de 750) een vergoeding. Wie afvalt krijgt ook geen parkeerplek meer.

Ik wil graag dat de gemeente Hilversum zelf een voorbeeld geeft als we bijvoorbeeld met de omroepwereld over vervoersmanegement gaan praten. Maar het zo rigoureus terugdringen van de auto is geen gemakkelijke zaak.

De vakbonden stellen zich zeker niet negatief op, maar willen voor hun leden het maximale uit de onderhandelingen halen. Na enkele schorsingen kunnen we elkaar feliciteren. Hilversum is inderdaad koploper.

Haitske (zuster van Kay) van de Linde meldt vanaf het partijbureau dat sinds de persconferentie meer dan 200 nieuwe leden zich hebben gemeld. Er zijn vier bedankjes.

Mijn vrouw Yvonne en ik pakken 's middags de trein naar Amsterdam. We gaan fonduen bij dochter Yvette, die getrouwd is met de Amerikaanse schaakkampioen Yasser Seirawan en de meeste tijd in Seattle woont. We gaan vluggeren en ze hakt me in de pan. Ik heb een wel heel zware week.

Zaterdag

Om 9 uur vergader ik met het fractiebestuur van Leefbaar Hilversum. Om half elf ben ik bij de twaalfhonderd leden tellende Gooise Atletiek Club om de bouw van een nieuw clubhuis officieel te starten. Het voordeel van dit soort dingen is dat je leert wat er letterlijk in het veld gebeurt. Ongelooflijk hoeveel honderden vrijwilligers zich vele uren voor hun club inzetten. De overheid zou veel meer voor de amateursport moeten doen. Ik trek me dit aan.

Ik vertrek snel naar het Mediapark. Er is verbinding met Businessradio en we hebben een pittig vraaggesprek. Daarna naar boekhandels in Bussum en Hilversum om handtekeningen te zetten in Boven het maaiveld.

Yvonne en ik laten de auto staan en gaan per trein naar vrienden in Amsterdam. Yvette en Yasser komen ook. Ze vliegen weer terug naar Seattle, heel even heb ik bij het afscheid een sentimenteel gevoel. Maar sinds er internet is, wordt het minder.

Zondag

Op het gemeentehuis heeft zich een hoge stapel stukken op mijn bureau gevormd. Ik werk me er tussen 11 en 4 uur doorheen. Ik mis Cees Sorgdrager op de VPRO-radio die best aardige dingen over mij en mijn boek zegt. Wel zie ik snel in het Buitenhof Leefbaar Nederland-lid professor Wim Couwenberg die loyaal maar scherpe kritiek geeft op zijn partij.

In Lunteren komt een aantal kandidaatlijsttrekkers bijeen. Ik hoor op de televisie De Haan twee keer zeggen: ik ben de leider. Het lijkt er op alsof er nog maar drie kandidaten overblijven, maar later belt Kay dat het er nog steeds meer dan tien zijn. Het congres houdt dus ruime keus.

Maandag

Collega-wethouder Karen Heerschop, een parel van Leefbaar Hilversum, moet morgen naar Haarlem om met een VVD-gedeputeerde te praten over het vervoer. De provincie praat altijd over de gemeentelijke autonomie, maar ik vind dat Hilversum onredelijk onder curatele wordt gesteld. Karen deelt meestal mijn politieke visie, maar wil het duidelijk meer diplomatiek dan ik aanpakken. Ze heeft gelijk als lid van B en W. Maar mij begint de politieke bevoogding uit Haarlem behoorlijk tegen te staan.

Het is dat Willem van Kooten via de telefoon ook de andere kant van het leven weer eens laat horen, anders zou ik niet zo vrolijk naar bed gaan. Waarom is een zo bijzondere man als Willem van Kooten nog niet benoemd tot lid van de Raad van State?

Dinsdag

Het college vergadert langer dan normaal. Enkele deskundigen komen ons een toekomstvisie geven op de positie van Hilversum als multimediastad. Het is geen vanzelfsprekendheid dat we dat blijven. Het imago van Hilversum is belangrijker dan menigeen denkt. Ook de bereikbaarheid van Hilversum is daarbij van belang.

's Middags naar Amsterdam om met de betongigant Mebin te praten over hun positie in Hilversum. 's Avonds praten we met een aantal Leefbaar-raadsleden over ons verkiezingsprogramma. Nog nooit heb ik zoveel animo gehad om er bij de volgende verkiezingen tegen aan te gaan. We hebben 35 procent en 14 raadszetels te verdedigen. Ook omdat Leefbaar Utrecht dat vorig jaar 28 procent haalde en daarom nu niet aan de verkiezingen meedoet, buiten beeld blijft, zullen vele mediaogen op Hilversum gericht worden. De gemeenteraadsverkiezingen zijn volgend jaar bijzonder interessant omdat ze zeker als voorbode voor de landelijke verkiezingen gezien worden.

Woensdag 31 oktober

Ik bezoek als wethouder twee Hilversumse bedrijven. Tussendoor kies ik voor het AVRO-programma Arbeidsvitaminen live mijn favoriete plaat: Julia van Henk Westbroek.

's Avonds belt Maurice de Hond, de beste opinieonderzoeker van de laatste 25 jaar. Hij had een ongeëvenaarde reputatie maar ging met Newconomy naar de beurs. Het werd een grote flop.

Maurice heeft nog geen nieuwe functie en is veel in het buitenland. Daarom was hij vorige week niet op de persconferentie. Hij belt om mij te feliciteren met Boven het maaiveld. Maurice is geen lid van Leefbaar Nederland en geeft iedereen die daar om vraagt zijn mening. Hij is het met mij eens dat Pim Fortuyn als lijsttrekker zeker risico's inhoudt. Ook hij vindt dat van de beschikbare kandidaten Pim Fortuyn veruit de beste is.

Maurice kent de verkiezingsmarkt als geen ander. Over het resultaat van Leefbaar Nederland is zeker een half jaar voor de verkiezingen geen garantie te geven. Maar op één punt is Maurice de Hond verrassend duidelijk.

Degenen die traditioneel denken onderschatten een ding behoorlijk. Pim Fortuyn is in staat om zeker vijftien à twintig Kamerzetels te halen. Dat resultaat is zonder meer waarschijnlijk.

Ik geloof Maurice. Zelf heb ik ingezet op twaalf.

En ik herhaal de laatste zinnen uit mijn boek: We spreken elkaar op verkiezingsavond. Boven het maaiveld.