De Franse slag

Er zijn momenten dat ik mij tegenover de VS bijna schaam een Europeaan te zijn. Gelukkig zijn er nog Britten, die als het erop aankomt pal staan voor westerse waarden en normen. Bij Frankrijk, dat altijd iets blijft hebben van een `gemankeerde mini-supermogenheid', weet je dat nooit. Zie het ontluisterende anti-Amerikaanse betoog van Ignacio Ramonet, de hoofdredacteur van Le Monde Diplomatique (NRC Handelsblad, 22 oktober).

Zo heet het dat de VS al in 1948-1989 een `kruistocht' voerden (tegen het communisme) die soms de vorm aannam van een `uitroeiingsoorlog': liquidatie van honderdduizenden communisten in Iran, Guatemala en Indonesië. Echter, ieder weldenkend mens zal blij zijn dat de VS die confrontatie zijn aangegaan en hebben gewonnen. Voorts moet de term `uitroeiingsoorlog' (Vernichtungskrieg) gereserveerd blijven voor Hitlers veldtocht in Rusland. Hoe men het het ook wendt of keert, in Guatemala, Iran en Indonesië waren het de inheemsen zelf die hun eigen landgenoten om zeep hielpen. Tenslotte: communistische machthebbers hebben méér communisten èn vooral niet-communisten geliquideerd dan de eerdergenoemde anticommunistische inheemsen.

Dan die clichés over de immer complotterende CIA en Irak. Dat land staat er inderdaad slecht voor, maar het probleem is niet zozeer het ,,meedogenloze embargo'' als wel Saddam Hussein. Al jaren mag Irak immers op grond van een door de VN geregisseerd programma voedsel en medicijnen kopen voor olie.

Mijn sympathie gaat uit naar James Pressley, die op dezelfde pagnia het Europese moralisme laakt. Hij laat zelfs enkele Amerikaanse pluspunten onvermeld. Het waren de VS die in 1956 de Israëliërs van het Suez-kanaal terugstuurden tot achter de grenzen van 1948. Het waren de VS die in 1954 weigerden kernwapens in te zetten om de Fransen in Dien Bien Phoe uit hun rampzalige koloniale oorlog te redden. Na 1945 waren het de VS die ook Frankrijk met Marshallhulp uit de ellende hielpen.

    • R.J. Smits Teteringen