Antrax

In de zomer van 1960 werd een Zuid-Limburgse veehouder met antrax opgenomen in het St Annadal ziekenhuis te Maastricht. Na 14 dagen kon hij hersteld naar huis. Het ziektebeeld van huidantrax: een tot zwart verkleurende zweer en zeer pijnlijk ontstoken lymfklieren. De behandeling: penicilline. Pas maanden later werd bij het vee in Limburg antrax geconstateerd. De bacterie van antrax, Bacillus anthracis, gaat over tot sporevorming als de leefomstandigheden ontoereikend zijn. De spore, een niet vegetatieve vorm, is zeer resistent en kan jaren overleven. De longvorm van antrax treedt op na het inhaleren van de spore, zoals bij huidensorteerders. Ook hier is na toediening van antibiotica een snel herstel te verwachten.

Tot eind van de jaren 1970 werd, in Nederland, de spore van antrax als marker toegevoegd aan een testpakket van te steriliseren operatiekleding. Was na sterilisatie de kweek op antrax negatief, dan was het sterilisatieproces veilig. Besmetting van laboratorium- of sterilisatiepersoneel is, voor zover bekend, niet voorgekomen. Dat in de Verenigde Staten bij paarden, schapen, koeien en andere behaarde dieren, honden en katten, geen antrax voorkomt lijkt onwaarschijnlijk. Dat de ziekte bij mensen in de VS de laatste jaren niet is gediagnosticeerd, komt mogelijk door het intensieve gebruik van antibiotica. Die hebben al effect voordat de symptomen zichtbaar worden. Beter dan de FBI is het Centre for Disease Control in Atlanta goed uitgerust voor onderzoek naar bacteriën, virussen en andere ziekteverwekkers. De stafleden hebben ruime ervaring bij het opsporen en analyseren van besmettingen bij groepen personen.

    • B.G. Bruinsma