Sexsmiths muziek staat als een huis

,,Ik schreef het voor de gitaar, maar Steve Earle dacht dat het beter klonk met piano. Tot hij me hoorde spelen'', grapte Ron Sexsmith. Hij zette zich achter een vleugel met merkwaardig korte pootjes, waaronder hij z'n benen niet kwijt kon en er bijzat als Charlie Brown's Linus.

,,Ik heb flink geoefend'', zei hij nog, en gaf vervolgens een prachtige vertolking van Foolproof, een van die typische Sexsmith-nummers waarop hij een patent heeft. Kwetsbaar, melancholiek, maar toch bevrijdend door de berusting die erin doorklinkt. Die kwaliteit liet hij tijdens het concert nog een paar keer horen, met als een van de hoogtepunten van de avond het van zijn eerste cd afkomstige Speaking With The Angel, op cello begeleid door (drummer) Don Curr.

Maar het was niet alleen maar introspectie en verstilling, daar is de Canadees gelukkig te veelzijdig voor. Begeleid door drie landgenoten startte hij met met de up-temponummers Tell Me Again en Strawberry Blonde. Vanaf de eerste maten stond de muziek als een huis, mede dankzij de goede zaalversterking.

Met zijn songkeuze bestreek Sexsmith zijn gehele oeuvre, met nummers van zijn eerste groep de Uncool tot en met die van zijn laatste cd Blue Boy. Daarbij bleek eens te meer dat de kwaliteit van zijn liedjes door de jaren onverminderd hoog is gebleven.

Bovendien verstaat hij ook de kunst om met beperkte middelen subtiel om te gaan. Met minieme verschuivingen in instrumentatie klinkt hij nu eens als Chet Baker, om in een nummer als Thirsty Love weer naar de Beatles of de Kinks te verwijzen. Hij waagde zich zelfs aan een tweetal funknummers, maar daarvoor bleek zijn nieuwe bassist nog over te weinig zelfvertrouwen te beschikken. Dan maakte zijn versie van Leonard Cohens Heart With No Companion veel meer indruk. Dat kreeg een schitterende vertolking die balanceerde op de grens van reggae en polka.

Zijn talent is groot genoeg om Ahoy' te vullen, maar ondanks de waardering van beroemde vakgenoten staat Ron Sexsmith na vijftien jaren nog steeds voor kleine zaaltjes te spelen. Dat is pech voor hem, maar een geluk voor de liefhebber van kwaliteitsmuziek. Die wordt nu niet gehinderd door slechte akoestiek en kan door de geringe afstand tussen muzikanten en publiek een aardig detail waarnemen als een door Sexsmith met een tekening versierd basdrumvel.

Gehoord: Ron Sexsmith. 30/10 Nighttown, Rotterdam.

    • Bart Jippes