Peso's en dollars

Fernando de la Rúa, de Argentijnse president, heeft gisteren eindelijk een pakket maatregelen bekendgemaakt dat zijn land moet behoeden voor financiële ineenstorting. Argentinië heeft een schuldenlast opgebouwd van 132 miljard dollar en wordt nu al drie achtereenvolgende jaren geplaagd door een recessie die even hardnekking als uitzichtloos is. Het land is inmiddels een financiële tijdbom voor de hele regio geworden. Kan het aan zijn schuldverplichtingen voldoen? Wat gebeurt er als dat niet zo is? Welke landen, banken, houders van staatsobligaties en andere betrokkenen gaan dan het schip in, en voor hoeveel? De Argentijnse bevolking, in het bijzonder de miljoenen kanslozen, zucht, zwoegt en voelt zich bedrogen door haar eigen overheid. Die heeft het in de monetaire chaos zo bont gemaakt dat een van de provincies maar eigen bankbiljetten begon te drukken, los van de peso, om met dit monopolygeld de ambtenaren te betalen.

Nu is daar het reddingsplan van president De la Rúa. Het betreft de hele staatshuishouding: het monetaire regime, vraag en aanbod, de concurrentiepositie, het bedrijfsleven en de fiscale politiek. Zelfs hervorming van overheidsdiensten wordt niet geschuwd. De president stelt stuk voor stuk verstandige maatregelen voor die zeker kunnen helpen om het land weer gezond te maken. Maar waar het voor de buitenwereld en de schuldeisers om gaat is de vraag: wat doet Argentinië met zijn schulden? De la Rúa gaf gisteren in een tv-toespraak het antwoord. Hij zei dat Argentinië met zijn schuldeisers gaat onderhandelen over herstructurering van de schuldenlast. Dit betekent kortweg dat oude staatsleningen vervangen moeten worden door nieuwe, die een langere looptijd en een lagere rente hebben. Argentinië, zei De la Rúa, zal aan zijn betalingsverplichtingen blijven voldoen.

Dat is een hele geruststelling voor de financiële markten. Maar te vrezen valt dat de voorgestelde maatregelen niet genoeg zijn om de crisis op te lossen en Argentinië uit het slop te halen. De la Rúa's plan van aanpak komt waarschijnlijk te laat en gaat ingrijpende keuzes uit de weg. Het grote probleem is de één-op-één koppeling van de Argentijnse munt, de peso, aan de dollar. Die koppeling blijft gehandhaafd en de regering zal de peso dus niet devalueren. Negen jaar geleden koppelde Argentinië zijn munt aan de dollar als effectieve bestrijding van de toen heersende hyperinflatie. Maar dit paardenmiddel is uitgewerkt. Sterker nog: het is een obstakel voor groei geworden door de sterke overwaardering van de peso. Het loslaten van de dollar is niet zonder risico, maar het plan van de regering biedt te weinig perspectief op duurzaam herstel. Argentinië moet zijn echte keus nog maken.