Jarig moet met taart

De dieren van Toon Tellegen eten graag taart, dat weten we allemaal. Dat wil zeggen: ze vieren graag hun verjaardag, of de verjaardag van iemand anders. En een verjaardag zonder taart is zo goed als geen verjaardag.

Niet elk dier houdt van hetzelfde type taart. Waar de een droomt van beukennootjes is de ander gek op modder en dan heb ik alleen nog maar een heel eenvoudig verschil genoemd. In het echt is het natuurlijk oneindig gevarieerder. Nachtdieren houden van nachttaart, bijvoorbeeld. Nachttaart ja, met aan en uit floepende lichtjes. `Alles gaat uit en dan weer aan, zei de nachtvlinder. Dat is een wet.' De grauwe gans verzorgt op zijn verjaardag een watertaart, met wier en zoet zand. De zandkever droomt van een grastaart `met lichtgroen zoet groeiend gras' en als de walrus bij de kikker op bezoek gaat bestelt hij een taart van `grind, algen en zachte modder'. De kikker doet zijn best maar de walrus is niet tevreden. Hij vindt het grind ongaar en de modder muf. Maar hij eet de taart wel helemaal op.

En dan hebben we het alleen nog maar over taarten die gebakken worden omdat iemand ze lekker vindt. Dat hoeft helemaal niet de voornaamste reden te zijn om een taart te bakken. Je kunt bijvoorbeeld ook de `hardste taart die ooit is gebakken' maken, zoals de bever doet, en dan samen met de specht proberen of je er een stukje van af kunt krijgen. Zal niet lukken. Hoewel, aan het einde van de dag, breken ze ineens ieder een kruimel af. Heerlijke kruimels zijn dat.

Minstens zo bijzonder, ja eigenlijk onbeschrijfelijk, is de taart die de mier bakt voor beer. Een geheime taart. En de tor droomt van een sombere taart. `Hij hield van sombere taarten, die droefgeestig op tafel staan en doen denken aan de herfst, aan duisternis en aan regenvlagen. Taarten die je de moed in de schoenen doen zinken en waarover je je tranen de vrije loop kunt laten zodat ze een beetje zout smaken.' Maar het moeten allemaal wel lekkere taarten zijn. Zoet. Met room bijvoorbeeld.

Lezers die geregeld op schriftelijke verjaardagsvisite gaan bij Tellegens dieren zitten vaak watertandend naar bijvoorbeeld de boomschorstaart met zoete molm te kijken. Maar nooit, nooit krijgen ze eens een stukje. Dat is vaak slikken. Nu is dat dan eindelijk verbeterd. Eindelijk heeft iemand zich er eens toe gezet om de receptuur van al die taarten uit te zoeken. En daardoor is er nu Taartenboek, met verhalen van Toon Tellegen en recepten van Henja Schneider. Prima recepten. Schneider gaat geen taart te hoog, zelfs niet de zwevende taart die de mier op een dag bakt en die als een zon aan de hemel hangt. Die kan iedereen nu ook gewoon zelf bakken. Eigenlijk een heel makkelijke taart. De moeilijkste taart is de mislukte taart. Daarvan wil Schneider het recept niet geven. Want: `Het maken van een mislukte taart is heel duur en heel veel werk.' Dat is wel waar.

Alle andere taarten liggen binnen ieders bereik. Er gaat veel gele room in, en je moet een basiscake kunen bakken maar er staat hoe dat moet. Bijzonder heerlijk lijken mij de grastaart (met sterkers); de hardste taart die ooit gebakken is een stapel reuzekletskoppen , of de beukennootjestaart die, omdat beukennootjes alleen in de herfst te vinden zijn en dan nog niet door iedereen, met pijnboompitten is vervaardigd.

Eetlezen heeft hier een nieuwe betekenis gekregen. Elk kind kan de taarten bakken maar het is niet verplicht om een kind te zijn. De kleine nachttaart durf ik in ieders aandacht aan te bevelen. En de rest van het boek ook.

Toon Tellegen: Taartenboek. Met recepten van Henja Schneider. Querido, 68 blz. ƒ26,33

    • Marjoleine de Vos