Ambachtslieden (2)

Dagen gaan voorbij met wachten op de komst van Philippe Hany, onze elektricien. Nu goed, we waren voor hem gewaarschuwd: hij zou buitenlanders, vooral Nederlanders, een dubbele rekening sturen enz. enz. Maar wat wil je, hij is de enige elektricien in de wijde omgeving.

Na drie weken scheren bij het licht van een zwak plafondpitje, heb ik me zo vaak gesneden, dat ik er uitzie als een kaperkapitein. Wachten dus maar weer, hoewel hij al enige malen heeft bezworen `morgen' langs te komen en dat dan steeds niet doet. Hoe zeiden die Nederlandse kennissen dat ook weer? ,,Pas op met Hany: hij laat je weken spartelen en schrijft dan een dubbele rekening...''

Het behoort natuurlijk tot de ongemakken van het buitenleven. Maar omdat daar weer zovele genoegens tegenover staan, moet je niet zeuren, denken wij. En zo trekken de seizoenen over het land. En juist zal er weer een nieuw seizoen aanbreken, of er stopt een bestelwagen op de landweg voor het huis. De portier schuift open en daar staat Hany voor onze deur! Nee maar, dat we dit nog mogen beleven!

Hij komt binnen met zijn indrukwekkende gereedschapstas en wil weten waarmee hij ons van dienst kan zijn. Mee naar de badkamer. Ziet u, monsieur, de badkamer heeft geen daglicht, er is maar een bescheiden plafonnière en de lichtbak boven de wastafel doet het niet meer. Dat is heel lastig met scheren.

Hij kijkt somber naar de dode lichtbak. Dan moet er een krukje aan te pas komen, zodat hij er van boven in kan kijken. 0, ja, die tl-buis is er dus uit. Ja, meneer Hany, want die is defect; daar ging het juist om.

Zozo, dat is dan niet eenvoudig, dat ziet hij al. Want dan moet er een andere buis worden besteld. ,,Dat moet een nul-zestig worden'', roept hij deskundig. Nu, ons best, als er maar weer licht komt. ,,Ja, ja, maar zo eenvoudig is dat niet'', zegt Hany. ,,Waarom niet?'' willen wij weten. ,,Die zal eerst moeten worden besteld'', luidt zijn antwoord. En hij komt van de kruk en loopt met ons mee naar de keuken.

Daar aangekomen kijkt hij ons beurtelings trouwhartig aan. ,,Buitenlanders?'' vraagt hij vriendelijk, ,,Engelsen, Belgen, Duitsers?'' ,,Nee'', zeggen wij, ,,Nederlanders!'' ,,Aha!'' Hij kijkt ons aan alsof hij dat een prettige verrassing vindt. Dan kijkt hij weer van de een naar de ander en zegt, zonder aanleiding, ineens in vloeiend Nederlands: ,,Stopcontact!'' Hij spreekt het heel nadrukkelijk uit, met accent op elke lettergreep. En lijkt heel tevreden als wij schaterlachen. Nu glimlacht hij, gelukkig als een kind. En we krijgen een toegift, want nu volgt een tweede woord: ,,Bedankt!''

En weer lachen wij. Maar in zijn oog zie ik nu een vonkje dat mij niet geruststelt: ik vermoed dat wij hier ernstig voor de gek worden gehouden. Dus zeg ik: ,,Voyons, monsieur Hany, wat nu?'' Hij moet even nadenken en probeert echt ernstig te kijken.

,,Weet u wat ik doe'', zegt hij, ,,ik zal die nul-zestig maar gaan bestellen.'' Nu, daar zijn wij het mee eens. En hij loopt alweer naar zijn bestelwagen. ,,U hoort zo spoedig mogelijk van mij'', roept hij, ,,een prettige dag, madame, monsieur!'' Maar voor hij instapt, houd ik hem nog even vast: ,,Wanneer wordt dat, monsieur Hany?'' Hij draait zich om en antwoordt zonder te lachen: ,,Zodra ik hem heb, monsieur. Bientôt.''

Er gaan weer weken voorbij. Na drie weken ben ik het zat en bel hem op. ,,Stopcontact'', zeg ik, ,,vous stoppez tout contact!'' Hij kan er niet om lachen, maar zegt ernstig: ,,Ik heb de nul-zestig besteld, monsieur. Even geduld.'' En weer gaan weken voorbij. Ik heb al lang besloten een baard te laten staan, wanneer plotseling een bestelwagen stopt voor het huis. Hany komt er uit gesprongen en echt, vier minuten later straalt de badkamer weer van het licht. Ik houd hem staande bij het weggaan en vraag: ,,Hoeveel krijg je, Philippe.''

,,Driehonderd francs'', zegt hij stralend. Een koopje dus, zij het een langzaam koopje. Toch honoreer ik zijn gebaar niet onmiddellijk met een `bedankt'. Pas wanneer hij instapt, zeg ik: `Merci!'

Zijn antwoord is echt Frans: `De rien!'

    • Gijs van Stijgeren