Vanessa Redgrave

In de reeks profielen van eigentijdse sterren deze week trotskiste en feministe Vanessa Redgrave, die een gastrol heeft als grootmoeder in `The Pledge'.

In 1982, na het succes van hun Virginia Woolf-film Golven, was het de droom van producent René Scholten en regisseur Annette Apon om voor een volgend project Vanessa Redgrave te strikken. Die ster combineerde immers schijnbaar onverenigbare eigenschappen: niet alleen mooi, intelligent, beroemd en een groot actrice, maar ook revolutionair, feministisch en koppig. De opzet mislukte; vijftien jaar later strikte Redgrave zelf een andere Nederlandse regisseur, Marleen Gorris, om haar eigen Woolf-project te realiseren, Mrs. Dalloway.

Redgrave (Londen, 30 januari 1937) is het ongrijpbare middelpunt van een Britse acteursdynastie. Ze debuteerde in 1958 als dochter van haar echte vader Michael Redgrave in Behind the Mask en liet haar dochter Joely Richardson debuteren als zichzelf op jongere leeftijd in Wetherby (David Hare, 1985). Ook Vanessa's moeder Rachel Kempson, broer Corin, zuster Lynn en oudste dochter Natasha Richardson zijn allen acteurs van aanzien.

De enige reden dat ze nog geen Dame of Lady Vanessa Redgrave heet, ligt in haar actieve lidmaatschap van de trotskistische Workers Revolutionary Party, een radicale splintergroep die een groot deel van haar inkomsten dankt aan Vanessa's bezigheden in de filmindustrie. Een deel van haar rollen was ook politiek gekleurd, zoals de lesbische suffragette in The Bostonians (James Ivory, 1984) of de anti-nazi-activiste in Julia (Fred Zinnemann, 1977). Die film bezorgde Redgrave haar enige (bijrol)Oscar, naast vijf vergeefse nominaties. De avond van de uitreiking was de spanning te snijden, want voor de deur stonden demonstranten tegen Redgrave's pro-Palestijnse uitspraken. De winnares refereerde in haar dankwoord aan hen als `militant Zionist hoodlums'.

Redgrave's acteren is altijd beheerst, zorgvuldig emotie doserend in een blik of een subtiel gebaar. Ze laat zich niet typecasten, en was bijvoorbeeld Andromache in The Trojan Women, Agatha Christie in Agatha, en Guinevere in Camelot. Ze was getrouwd met angry young man Tony Richardson, die haar verruilde voor Jeanne Moreau. Redgrave kreeg kort daarna een zoon van de Italiaanse acteur Franco Nero, haar Lancelot in Camelot.

Ach, die jaren zestig, die Vanessa hielp vormgeven door haar rollen in Blow Up (Michelangelo Antonioni, 1966) en Morgan, A Suitable Case for Treatment (Karel Reisz, 1966). Een dikke generatie later is ze nog steeds een betoverende verschijning, die met goed betaalde gastrollen allure blijft geven aan grote producties als Howards End, Mission: Impossible, Smilla's Sense of Snow en The Pledge.