Rufus Wainwright

Rufus Wainwright, zoon van in de jaren zeventig/tachtig beroemde popmuzikanten Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle is een veelzijdig talent. Wainwright speelt piano, kan opera zingen en bracht onlangs zijn tweede solo-cd uit, in de gedaante van popzanger. Op Poses laat hij zich horen als een tijdloos artiest. Hij zingt met flair, leunend tegen de makkelijke swing van Paul McCartney of een Roger Glover (Love Is All) waarbij hij zich laat begeleiden door piano's, strijkers en twinkelende koortjes.

De liedjes roepen associaties op met de jaren zestig, toen mensen als Beach Boys en Van Dyke Parks zorgeloze kunststukjes in elkaar draaiden. Daardoor lijkt Wainwright, die werd geboren in 1974, een nostalgische muzikant. Maar er is meer. Want Wainwright laat ook de rijkdom horen die popmuziek in de loop der jaren heeft opgedaan; dat allerlei stijlen mogen samenvloeien, en dat geluiden van onverwachte herkomst ook bij elkaar passen.

Hierin had hij nog wat verder kunnen gaan. Want hoe charmant en wervelend de stijl van Rufus ook klinkt (en het is aardig dat hij een liedje van zijn vader covert – One Man Guy), Wainwright lijdt een beetje onder zijn eigen kwaliteit. Met zo'n sterke, wendbare stem, en zo'n muzikaliteit had een extra dosis gekte niet misstaan.

Rufus Wainwright. Poses (Dreamworks 450 237)