De miljarden van de eigenheimers

O, wat zou de Amsterdamse effectenbeurs graag een notering van de coöperatieve Rabobank hebben. Maar nee, de bank geeft wel nieuwe aandelen uit, maar niet op de Euronext beurs. Zij blijft op eigen heim, bij haar leden en werknemers.

De Rabo, een van 's werelds meest kapitaalkrachtige banken, trok afgelopen week voor ruim 1,57 miljard euro kapitaal aan met de uitgifte van `ledencertificaten' die een rijk vast rendement geven van nu 6 procent. Toegegeven, het is duur geld voor de bank. Maar als zij op deze manier haar superstatus als de laatste particuliere bank met een zogeheten triple A beoordeling van de belangrijkste rekenmeesters kan handhaven, is het geld welbesteed. Dankzij die ereklassering betaalt de Rabobank minder rente over de rest van het geld dat zij van banken en beleggers leent.

Met de miljardenopbrengst kan de bank wedijveren met een overnamebeluste supermarktketen als Ahold die geregeld op de beurzen van Amsterdam én New York bij professionele én particuliere beleggers zulke bedragen ophaalt om een nieuwe Amerikaanse overname te betalen.

De Rabo-emissie trok 63.000 particuliere beleggers en 5.600 werknemers, die gemiddeld voor ruim 50.000 gulden per persoon aandelen kochten. Dat zijn grote bedragen, die hoger liggen dan wat het volkskapitalisme tot nu toe heeft laten zien bij introducties van internetbedrijf World Online (150.000 inschrijvers) en KPN (tegen de 200.000).

De bedragen geven ook aan dat de Rabo al lang niet meer die ,,boerenbank'' is waarvoor zij in sommige kringen in de Randstad nog steeds wordt versleten. Sterker: het onbenutte potentieel moet zakenbanken die bedrijven naar de beurs brengen doen watertanden. De aandelenemissie stond alleen open voor leden, en daarvan heeft de Rabobank er ongeveer 750.000.

Het ledenkapitaal biedt genoeg soelaas als de Rabo zich beperkt tot autonome groei en huis-tuin-en-keuken overnames, zoals de Ierse plattelandsbank ACC. Dat is een cruciaal verschil met haar Franse coöperatieve tegenvoeter Crédit Agricole, die wél naar de beurs wil, maar dan ook een oogje heeft op beursgenoteerde concurrent Crédit Lyonnais.

De Rabobank heeft in Nederland zulke hoge marktaandelen dat zij geen nieuwe overnames kan doen. Haar Europese expansie ligt stil na de mislukte groei als zakenbank in Londen en de verdampte samenwerking met de Duitse DG Bank. Bovendien hoeft de bank voor nog meer kapitaal niet zelf naar de beurs: zij kan ook dochters als verzekeraar Interpolis en vermogensbeheerder Robeco naar de kapitaalmarkt brengen. Maar waarom zou zij, zolang de leden een aantrekkelijke melkkoe zijn.