EU en Israël

Het is verheugend te constateren dat Alfred Pijpers van het Instituut Clingendael ook van mening is dat de Europese Unie eindelijk eens ,,uit de coulissen treedt'' en zich niet langer als ,,loopjongen'' laat gebruiken door de Verenigde Staten (NRC Handelsblad, 19 oktober).

Pijpers' betoog neemt echter een dramatische wending als hij vervolgens de Palestijnen de les leest en met name Arafat verwijt dat hij de zo vurig gewenste `levensvatbare' Palestijnse staat, die in Camp David vorig jaar zomer al op tafel zou hebben gelegen, heeft afgewezen. Het is raadselachtig hoe Pijpers aan deze versie van `Camp David' komt. Inmiddels is daarover wel duidelijk geworden dat Arafat Israël juist een heel eind tegemoet is gekomen, maar dat daar vrijwel niets substantieels tegenover heeft gestaan. Dit is eigenlijk al geen nieuws meer en daarom bevreemdt het des te eer dat Pijpers zijn lezing van Camp David nogmaals ten tonele voert.

Nota bene Amerikaanse onderhandelaars uit het team van president Clinton hebben uitvoerig beschreven (verkort weergegeven in deze krant van 19 juli: `Arafat deed in Camp David ongekend grote concessies'), hoe de ,,maatstaf voor de Israëlische concessies niet dient te zijn hoever Israël zich heeft verwijderd van zijn eigen uitgangspunt, maar hoever het is genaderd tot een billijke oplossing''.

Misschien was Pijpers in de war met `Taba' (januari 2001), toen de partijen elkaar wel flink genaderd waren. De verkiezing van de ultranationalist Sharon deed vervolgens echter elke hoop op meer resultaat vervliegen. Het wordt hoog tijd dat ook de EU Israël als een normale staat gaat beschouwen en ophoudt met zijn declaratoire politiek, die slechts neerkomt op kurieren am Symptom.

Israël moet uit zijn droom worden geholpen dat het ongehinderd zijn gang kan gaan en de Palestijnse aspiraties blijvend kan frustreren. De fluwelen handschoenen zijn lang genoeg gebruikt.

Het wordt tijd voor serieuze druk, om te beginnen met economische sancties. De EU heeft de middelen daarvoor in huis.