Bladeren

Wirtschaftwoche

Duitsland is een ontwikkelingsland voor de fitnessbranche. Terwijl 12 procent van de Amerikanen regelmatig aan fitness doet, werkt in Duitsland slechts zes procent van de bevolking zich in het zweet omwille van de conditie, schrijft Wirtschaftswoche. Dat neemt niet weg dat de branche in Duitsland goed is voor 5,3 miljard mark. Dat is 16,5 procent meer dan het jaar daarvoor. De overkoepelende organisatie van de fitnessclubs rekent erop dat het aantal klanten binnen tien jaar zal verdubbelen tot tien miljoen mensen. Gefundenes Fressen dus voor sportclubketens uit het buitenland, zoals wereldmarktleider Fitness Holding uit de Verenigde Staten. De Duitse fitnessfanaten moeten niet veel hebben van dit soort prijsvechters. Ze prefereren kwaliteit en luxe, en betalen er grif zo'n 200 mark per maand voor.

Forbes

,,De vakbonden voeren het verkeerde gevecht. Het is een vergissing om bestaande banen te beschermen zonder dat er nieuwe ontstaan. We moeten niet alleen de werkgelegenheid beschermen, maar ook de individuele mogelijkheden en vaardigheden van onze leden vergroten.' Ulrich Klotz, bestuurslid van een van de grootste vakbonden ter wereld, de Duitse IG Metall, legt aan Forbes uit hoe hij de toekomst van de vakbonden ziet. Hij erkent dat het merendeel van zijn collega-bestuursleden hem voor gek verklaart. Maar het roer moet om bij de bonden, vindt hij, want ze zijn niet bij machte voldoende jongere leden aan zich te binden. De gemiddelde leeftijd van Duitse vakbondsleden is hoger dan vijftig jaar. De bonden moeten zich volgens vijftigplusser Klotz meer toeleggen op persoonlijke begeleiding en advisering dan op collectieve onderhandelingen.

Fortune

,,De meeste mensen die uw geld beheren hadden nog luiers om toen het voor het laatst echt slecht ging met de economie. Ze groeiden op in een sfeer waarin aandelen alleen maar stegen.' Fortune, zelf toch ook geen toonbeeld van realisme, herinnert eraan dat de dertigers van nu gewend zijn om zelfs economische inzinkingen alleen maar te zien als een goede gelegenheid om voor een koopje aandelen aan te schaffen. Het is echter de vraag of je dat aan investeringsfondsen moet overlaten. In het derde kwartaal hebben ze achttien procent van hun waarde verloren. Het blad constateert verbijsterd dat zo goed als alle beleggingsfondsen dit kwartaal in de rode cijfers zijn beland. Blaine Rollins, manager van het modieuze beleggingsfonds Janus, verloor in 19 maanden 55 procent van het geld dat hem was toevertrouwd. Hij blijft van mening dat hij zijn klanten goed heeft bediend. Er is maar één probleem. De waarde van een sterke onderneming ,,komt niet meer tot uitdrukking in stijging van de koers'.

Finanzen

Geen enkele investeringsfondsmanager heeft zoveel geld voor zijn jacht op koopjes als Jacob van Duijn. Volgens Finanzen gaf de Robeco-manager eind september binnen een week 800 miljoen euro uit. Want hij is er van overtuigd dat de huidige economische inzinking een uitstekende gelegenheid is om goedkoop aan sterke aandelen te komen. Bovenaan zijn boodschappenlijstje stonden verzekeraars als Allianz en Münchener Rück. Van Duijn heeft volgens het blad ook aandelen in de telecomsector gekocht, omdat de correctie van de markt nu wel achter de rug is.

BusinessWeek

Dankzij de wet van de onbedoelde gevolgen is Frankrijk de beste markt voor mobieltjes van de derde generatie. BusinessWeek legt uit hoe het zit. De meeste telecommunicatiebedrijven hebben zich in de schuld gestoken door elkaar te overbieden bij de veiling van vergunningen voor het aanbieden van 3G-diensten. In Duitsland bracht dat de overheid 45 miljard dollar op. In Engeland hoestten de telecombedrijven 33 miljard op. En Frankrijk leek het nakijken te hebben. Want toen de Fransen hun vergunningen veilden, waren de aspirant-kopers zo blut dat ze niet meer dan 4,5 miljard dollar hadden te besteden. Dat betekent dat de prijs voor 3G-diensten in Frankrijk veel lager kan blijven dan in andere Europese landen. Maar dat is dus meer geluk dan wijsheid.

The Economist

,,Ik haal m'n tentamens. Dan bezorg jij me een baan.' Dat was volgens The Economist de houding van jonge Amerikanen die zich inschreven bij gerenommeerde managementopleidingen als Harvard Business School. Maar in de huidige economische situatie is zelfs Harvard geen garantie meer voor een goed betaalde managementbaan. Twintig procent van de studenten die deze zomer hun laatste examen aflegden heeft nog geen baan gevonden, schrijft het blad. Maar dat weerhoudt de aankomende studenten er niet van om zich en masse aan te melden. Kennelijk gaan ze er van uit dat een zakencarrière al snel weer lucratief zal zijn en dat een managementopleiding de zekerste weg naar de top is.