Column

Supporter

Weer een derby. Waar nou weer? Rome. Welke wedstrijd? Roma-Lazio. Had gehoord dat het er daar nog heftiger aan toegaat dan in Milaan. Was zaterdag niet waar. Zat in het vak vlak naast de beruchte harde kern van Lazio. Voor de wedstrijd werd de politie door de heren tifosi, herkenbaar aan de clubshawl voor de mond, op een gegeven moment het vak uitgejaagd. De agenten antwoordden met een stevige traangasstoot. Het volk stoof uiteen, wachtte tot de oorlogsdampen waren opgetrokken en nam een minuut of wat later al zingend de plaatsen weer in. Wat ze zongen? Ik verstond het niet, maar het zal ongetwijfeld ernstig zijn geweest. Tijdens het zingen ging regelmatig het rechterhandje naar de lucht. Zal ik ze gaan vertellen dat Hitler waarschijnlijk homo was, dacht ik nog, maar dat heb ik maar niet gedaan. Ik weet niet wat nicht in het Italiaans is. Of het eng was? In het begin wel. Later kwam er meer politie. Na de wedstrijd is er rond het stadion nog wel stevig geknokt, maar daar heb ik niet aan meegedaan. Geen zin.

De wedstrijd was matig. Wat zeg ik? Gewoon slecht. Dom balverlies, altijd hetzelfde patroon, veel duw- en trekwerk, het leek wel handbal. Alleen het doelpunt van Delvecchio was magistraal. Bij het tweede doelpunt van Totti ging onze Jaap Stam (doe wat aan dat haar Jaap!) niet vrijuit. Hij werd kinderlijk opzijgezet. Verder was het qua voetbal niks, maar de sfeer maakte alles goed. Want zingen kunnen ze. Hard, veel en vooral hartstochtelijk. En ze zijn kinderlijk blij na een doelpunt. Overmeesterd door een totale extase schreeuwen ze zich de ogen uit hun kassen. Het is een wonderlijk schouwspel. Tachtigduizend mensen doordrenkt van clubliefde en twee keer drie kwartier vastgezogen aan het veld. Als je daar als nuchtere Hollander naar kijkt, dan heb je een leuke avond.

Mooiste beeld: dikke man blies heel zorgvuldig een rode en een gele ballon op. Dit zijn de clubkleuren van Roma. Voor hij ze het vak in tikte, kuste hij de rode, zoals hij zijn geliefde nog nooit gekust heeft. Heel stiekem en heel innig. Hoe zei Asterix het ook alweer?