Litouwse turner blijft een held ondanks pech

Igors Vihrovs (23) is de trots van Litouwen. De turner bezorgde het Baltische land als onafhankelijke staat het eerste olympisch goud. Maar bij de wereldkampioenschappen in Gent speelt hij een ondergeschikte rol.

Igors Vihrovs loopt er sinds gistermiddag in Gent wat verloren bij nu hij zijn status als olympisch kampioen niet waar heeft kunnen waarmaken. Na een matig optreden tijdens de kwalificatiewedstrijd dreigt de turner uit Litouwen zelfs buiten alle finales van de wereldkampioenschappen te vallen.

Op grond van zijn reputatie zou dat een afgang zijn, maar gerekend naar alle malheur in de voorbereiding op de wereldkampioenschappen allerminst verwonderlijk. Vihrovs is pas drie maanden in training, nadat hij een half jaar had gerevalideerd van twee operaties. Het is eigenlijk een mirakel dat hij Gent in actie komt.

Zekerheid over een vervolgoptreden krijgt Vihrovs vandaag als alle landen hun kwalificatiewedstrijd hebben afgewerkt. Maar de hoop om zijn gouden medaille van de Olympische Spelen in Sydney op het onderdeel vloer meer glans te geven met een wereldtitel, had de Litouwer gisteren al opgegeven. Zijn score van 9.500 achtte hij ontoereikend voor een plaats bij de acht finalisten. Hij ziet met 9.162 punten alleen nog een kansje op het onderdeel sprong.

Het ontbreken van een wereldtitel op zijn erelijst zal Vihrovs' goede naam niet aantasten. In Litouwen is hij een nationale held. In de hoofdstad Riga kan hij nauwelijks nog over straat lopen. De turner maakte zich vorig jaar tijdens de Olympische Spelen in een klap onsterfelijk, nadat hij als eerste Litouwer sinds de onafhankelijkheid een gouden medaille wist te winnen.

Maar aan lokale populariteit hebben juryleden tijdens een wereldkampioenschap geen boodschap. Dus kan zelfs een olympisch kampioen niet ongestraft slecht voorbereid aan een groot internationaal toernooi beginnen. Vihrovs wist dat hij in Gent voor een vrijwel hopeloze opdracht stond, omdat hij in april aan zijn nieren was geopereerd. In juni volgde ook nog eens een medische ingreep aan zijn hand.

,,Ik heb de afgelopen tijd veel te weinig kunnen trainen'', vroeg Vihrovs gisteren om begrip. ,,En pas drie weken geleden ben ik aan mijn programma voor de ringen begonnen, omdat mijn hand eerst nog moest genezen. Die kwetsuur hinderde me trouwens ook op andere onderdelen. Bovendien liet mijn conditie het nodige te wensen over. Dat bleek vooral tijdens de vloeroefening, die wij tot mijn ergernis pas als laatste moesten afwerken. Ik maakte enkele foutjes omdat ik niet meer volledig fit was.''

Zijn eerzucht bracht Vihrovs naar Gent, niet de noodzaak om te presteren. Als olympisch kampioen is de turner dit jaar vrijgesteld van de verplichting om zich te bewijzen als lid van de olympische ploeg van Litouwen. Pas vanaf volgend jaar wordt zijn olympisch salaris van 600 Amerikaanse dollars per maand getoetst aan zijn resultaten. En mocht hij worden gekort – eerst tot 330 dollar per maand – kan Vihrovs altijd nog terugvallen op zijn bankrekening. Die is dankzij het olympisch goud door de Litouwse regering vorig jaar met 160.000 dollar belastingvrij gespekt.

Die financiële armslag stelt hem in de gelegenheid om in gezelschap van zijn landgenoot en turnmaatje Evgeny Sapronenko zo nu en dan naar Lausanne te reizen om samen te trainen met de Zwitserse selectie. Voor Vihrovs een weldaad, omdat hij sinds de Olympische Spelen in Sydney heeft gebroken met bondscoach Artur Mitsgevitsj en sedertdien zonder coach door het leven gaat. In Gent moet de olympisch kampioen overigens de aanwezigheid van zijn oude kwelgeest tijdelijk dulden. Maar daar lijdt de turner niet onder. Hij negeert hem eenvoudigweg.

,,Die man heeft voor mij afgedaan, ik wil niets meer met hem te maken hebben'', laat Vihrovs geen ruimte voor twijfel. ,,Mitsgevitsj is voor mij in de aanloop naar de Olympische Spelen in Sydney door de mand gevallen. Eenmaal in Australië vertelde hij me, dat het hem weinig uitmaakte hoe ik zou presteren. Hij was mijn humeurig gedrag beu en vond het veel belangrijker dat hij zelf eindelijk bij de Spelen was. Het was maar goed dat ik goud won, anders had hij me bij terugkeer in Litouwen met de grond gelijk gemaakt.''