Het articuleren van de hartstochten

Susan Harrington was de onverwachte ster van het afgelopen Crossing Border-festival. Als reporter in de film How's Your News?, en als zangeres van de How's Your News Band, die zaterdagnacht het festival afsloot. Harrington is een van de hoofdpersonen van de documentaire How Is Your News?, waarin een aantal geestelijk gehandicapten onder leiding van auteur Arthur Bradford een reis door Amerika maakt. Onderweg interviewen ze, gewapend met een indrukwekkende microfoon, allerlei passanten over alledaagse zaken, als soaps en hobby's. De onvermoeibare Harrington sluit haar bijdragen steeds af als een professionele CNN-reporter: ,,I'm Susan Harrington, reporting live for How Is Your News.''

Zaterdag in de Melkweg was ze zangeres, afgewisseld door twee mannen die ook in de film te zien waren: Ronnie met zijn obsessie voor celebrities, en de uitsluitend in klanken communicerende Bob, die de show stal met stoere heupbewegingen. Ze werden begeleid door Arther Bradford en nog vier bescheiden muzikanten. De jaloersmakende levenslust uit de film sprak ook hier, waardoor simpele liedjes (`Texas, here we come!') plotseling meezingers werden. Hun soms valse hartekreten waren een uitzondering op Crossing Border, dat vooral zaterdag werd bepaald door beheerst spelende muzikanten. De Arabische Natacha Atlas bijvoorbeeld had het podium ingericht als voor een tv-show, en zong diva-achtig haar covers van Ne Me Quitte Pas en I Put A Spell On You.

In Paradiso was ook Nithin Sawhney te zien, die een revue had met wisselende zangers. De bijna vloeibare klanken die Sawhney opwekt met deels Indiase en deels elektronische instrumenten kregen daardoor steeds een ander gezicht: dat van soulzangeres Jhelisa, of van twee rappers die samen een klaterend stemmen-duel uitvochten. De comfortabele onderwaterwereld van Sawhney kan zulke dissonanten wel gebruiken.

Bij Sawhney was de zaal vol, maar voor het overige waren de verschillende locaties rond het Leidseplein op deze avond moeiteloos toegankelijk. Een groot verschil met vrijdag, toen er overal lange rijen stonden en bij Goran Bregovic' Wedding and Funeral Band zo'n vierhonderd mensen bij de deur werden weggestuurd. Vrijdagavond trok Crossing Border zesduizend bezoekers, op zaterdag vijfduizend. Dat verschil had te maken met de hoeveelheid publiekstrekkers op de eerste avond, waaronder ook Eels, die vrijdagnacht in de Stadsschouwburg hun introverte zelfmoordrock ten beste gaven. Dat zanger E. nog een greintje levenslust over heeft bleek alleen uit de cover van Missy Elliotts Get Your Freak On, waar nog wat sjeu en swing in zat.

In het articuleren van hun hartstochten leken de schrijvers op zaterdag beter te slagen dan de muzikanten. Pam Emmerik zat er bij als een vriendelijke schooljuf, maar liet een ik-persoon aan het woord die de behoefte voelde ge-gangbanged te worden door een stel Japanse zakenmannen in een kogeltrein. In de Hard Gras-zaal spraken de auteurs Kees 't Hart, Tim Parks, Jimmy Burns en Simon Kuper op serieuze toon over hún passie: voetbal. Christine Otten liet op twee manieren haar muziekliefde spreken: ze leefde zich in in een zwarte Amerikaanse blueszanger, en liet zich begeleiden door een bongospeler, wat de ritmiek en schwung van haar voordracht ten goede kwam.

De meest campy hartstocht kwam dit jaar van komiek Earl Okin, een keurige oudere Brit met gitaar. Okin kon met zijn mond en handen een volledige blazerssectie imiteren, en speelde zo een aantal jazzy liedjes met hilarische teksten. Over lelijke vrouwen bijvoorbeeld. Liedjes gaan altijd maar over mooie vrouwen, klaagde hij. Daarom gaf hij nu die vergeten groep een stem.

Concert: Crossing Border Festival. Gehoord: 27/10 Leidseplein, Amsterdam.