CD&V royeert haar `deloyale' ex-voorzitter

De Vlaamse christen-democraten (CD&V) zetten hun voormalige voorzitter, Johan van Hecke, uit de partij. Van Hecke, die Europarlementariër is, wordt beschuldigd van ,,deloyaal en onfatsoenlijk gedrag''.

Hij zou het plan hebben om met enige getrouwen naar de liberale (regerings)partij VLD over te lopen. Van Hecke zegt dat hij alleen maar een debat op gang wilde brengen over de toekomst van de CD&V zelf. Maar nu het doek is gevallen, wil hij een eigen christen-democratische partij oprichten.

Het royeren van Van Hecke is maar een van de vele incidenten die de laatste weken pijnlijk blootleggen hoezeer de christen-democraten, die sinds 1999 voor het eerst sinds decennia in de oppositie zitten, de kluts kwijt zijn. Ze schudden de schandalen die destijds mede tot hun nederlaag hebben geleid affaire-Dutroux, dioxinecrisis moeilijk van zich af.

Daarbij gaat oppositievoeren tegen een brede en nog redelijk populaire regering van liberalen, socialisten en groenen hun, net als het CDA in Nederland, niet gemakkelijk af. Eén groep CD&V'ers wil meer de ethisch-conservatieve kant op, om tegenwicht te bieden tegen de wat zij noemen `linksige' regering. Zij willen rechtse kiezers trekken, die aan de rechterkant van het centrum nog maar één tamelijk grote partij vinden: het extreme Vlaams Blok.

Voor een andere groep CD&V'ers is confessionalisering en verrechtsing juist de dood in de pot. Peilingen tonen dat er nog maar weinig gematigd-rechtse kiezers in België zijn. Kiezers die wegens hun geloof op een partij stemmen, worden helemaal schaars. Om de verwarring compleet te maken, gaan er binnen beide stromingen ook stemmen op voor fusies of allianties met andere partijen. Omdat vrijwel alle Vlaamse partijen bezig zijn met een herpositionering (de Volksunie spleet onlangs in drie groepjes, die nu `dolende' zijn), en dus lonken naar elkaars electoraat, vindt iedere christen-democraat wel ergens een gewillig oor.

In deze broederstrijd, die leidt tot dezelfde stuurloosheid waar ook het CDA en de Duitse CDU mee kampen, probeert partijleider Stefaan de Clerck de meesten binnenboord te houden om de populariteit van de partij (gehalveerd in een paar jaar) niet nóg verder te zien kelderen. Zijn poging om de partij nieuw elan te geven is vooral cosmetisch: de nieuwe naam (tot september heette de partij nog CVP) is een vlag die geen duidelijke lading dekt. Reguliere parlementsverkiezingen zijn over twee jaar.

De laatste weken liepen sommigen gefrustreerd naar de pers om hún ideeën voor de toekomst te spuien wat anderen weer als verraad zien. Van Hecke, die enige jaren geleden na een amoureus uitstapje werd weggepromoveerd naar het Europees parlement, is maar een van hen. Hij zal, zeggen analisten, de laatste niet zijn.