Wachtlijsten

Dankzij Frits Abrahams (22 oktober) heeft minister Borst ongetwijfeld kennisgenomen van de schrijnende brief van zijn vriendin Marianne. Dankzij zijn column is er ongetwijfeld een specialist die zich haar lot aantrekt en haar met spoed zal willen helpen, want zo werken die dingen.

Daarmee is het probleem echter niet opgelost: wij kennen allemaal in onze omgeving de nodige slachtoffers van onze belabberde gezondheidszorg. We kunnen niet allemaal gaan uitwijken naar België en we kunnen ons, hoe warm onze gevoelens voor hem ook zijn, niet allemaal als vriend van Frits Abrahams gaan opwerpen.

We zouden misschien met elkaar kunnen afspreken dat we, om te beginnen, onder geen enkel beding, in welk verkiezingsprogramma van welke paarse coalitiepartij ook trappen en dat we, voordat we overwegen CDA te stemmen ons realiseren dat de ellende is begonnen in de periode dat die partij, bij monde van de grootste nonvaleur die zij ooit heeft voortgebracht, van de daken schreeuwde: ,,we run this country''.

Mijn hoop is er voorlopig op gevestigd dat klokkenluiders als Frits Abrahams zolang stukjes blijven afscheiden die zoveel reacties opleveren dat eindelijk het besef doorbreekt dat het echt zo niet langer kan en dat er eindelijk een generatie van politici met het hart op de juiste plaats en met visie opstaat die onafhankelijk van fractie en coalitieafspraken keuzes durft te maken, en dat niet alleen voor de zorg, maar ook voor het onderwijs want ook dat gaat langzaam naar de knoppen.