Weinig drama en iele zang in volmaakt aangeklede Grace

Wie door het weelderig ingerichte Grace Theater dwaalt, vergeet snel dat hij in een tent achter de Arena in de Amsterdamse Bijlmer staat. Voor de enorme tent, die is beschilderd als het paleis in Monaco, ligt een hofvijver met speedboten, geflankeerd door operette-kanonnen. Het theater en het restaurant staan vol rood pluche, koningsblauwe crapauds, vergulsel, marmeren beelden. Lakeis draven af en aan met champagne. Wat aankleding betreft is de droom van zakenman Bert Maas uitgekomen. Maas had het even gouden als onmogelijk geachte idee om een musical over Grace Kelly te maken in een tent in de Bijlmer. Hij wist ervaren musical-krachten te strikken, met als belangrijkste vangst de New-Yorkse componist Cy Coleman (Sweet Charity, Barnum, Witchcraft).

Grace Kelly is een dankbaar onderwerp voor een musical. Kelly, die haar filmcarrière liet varen om te trouwen met prins Rainier van Monaco, was een intrigerend mengsel van een beeldschone, koele dame, een vrolijk, preuts buuurmeisje, en een seksgodin op wie iedereen verliefd werd. Tragiek was er genoeg in haar leven: emotioneel mishandeld door haar ouders; schandalen door haar voorkeur voor oudere, getrouwde mannen. Haar sprookjeshuwelijk was een fraaie botsing van verarmde oude adel en Amerikaanse nouveau riche. Als prinses was ze gekooid en ongelukkig, en werd ze verteerd door heimwee naar Hollywood.

Librettist Seth Gaaikema verzon een raamwerk waarin Alfred Hitchcock optreedt als verteller. In 1962 trachtte hij de prinses te overreden om terug te keren naar Hollywood, voor de hoofdrol in Marnie. Dit verhaaltje wordt gelardeerd met scènes uit Hitchcock-films, een bezoekje aan de boot van scheepsmagnaat Onassis en een katholieke kerk waar de geestelijken een swingend dansnummer opvoeren. De inventieve, in snelle changementen neergezette decors worden als façades in Hitchcocks filmstudio gepresenteerd. Om het gebrek aan dwingende spanningsboog te verhullen, laat regisseur Frans Weisz de scènes in hoog tempo voorbijschieten. Mede hierdoor is zeker de eerste helft, afgezien van de vale start, best onderhoudend.

Gaaikema schreef vermakelijke dialogen, losjes, vol humor. Dat kan echter niet verhelen dat hij de drama's die voor het oprapen lagen, heeft laten liggen. Ze worden wel allemaal behandeld, ze worden er zelfs met veel herhaling ingestampt. Zo legt prins Rainier tot twee keer toe uitvoerig uit dat hij bang is voor de `vloek van de Grimaldi's' (een ongelukkig huwelijk). Maar Gaaikema vertelt, hij laat niets zien. Grace wordt nergens een tragisch figuur. Het lijkt wel alsof hij en de anderen daar niet aan durfden; het moet vooral vrolijk blijven. Op het eind kondigt Kelly aan dat ze de filmrol van Hitchcock alsnog afslaat. Nergens krijgen we te zien dat dit een tragische beslissing is. Je haalt je schouders op, en dan is de musical ineens afgelopen.

Cy Coleman schreef een ouderwetse Broadway-score met lekkere melodiëen en ingenieuze ritmes. De stijve Europese muziek en de swingende Amerikaanse laat hij prettig botsen, zoals bijvoorbeeld in de op hol geslagen Wals van het grote geluk. Helaas is de muziek iets te moeilijk voor de zangers. Ernst Daniel Smid die een wat sukkelige prins Rainier speelt is de enige die met zijn operateske tenor de noten de baas kan. Zijn grote inzet en volume vloeken bij de veel dunnere stemmen van de anderen, en maken hem wat potsierlijk. Toch past zijn stijl wel bij zijn rol van operette-prins. Joke de Kruijf als Grace Kelly zingt veel ieler en wiebeliger. De duetten van Smid en De Kruijf klinken als gevechten tussen leeuw en muis. De Kruijf speelt geloofwaardig en pittig, maar is te bleek voor de rol van ster-prinses. Alleen de vrolijke-buurmeisjes-kant van Kelly past bij haar.

Als Fremdkörper en redder van de avond wandelt Rob van de Meeberg door de musical. Na eerdere rollen als Wim Kan, Johnny Jordaan, en Simon Carmiggelt, speelt hij nu een als twee druppels water gelijkende Alfred Hitchcock, met puilbuik, onderkin en gekrulde onderlip. Van de Meeberg staat meer dan de anderen in de Nederlandse cabareteskse traditie. Met zijn ironische spel weet hij het maximale uit zijn ondankbare rol van schoolse explicateur te halen. Maar ook in de Hitchcock-rol proef je de gemiste kans. Scènes tussen Hitchcock en zijn muze zouden vuurwerk moeten opleveren. Ook dat kregen we niet te zien.

Voorstelling: Grace The Musical door Maaster Theaterproducties. Muziek: Cy Coleman. Tekst: Seth Gaaikema. Regie: Frans Weisz. Gezien: 25/10 in het Grace Theater, Amsterdam-Zuidoost. Inl. (0900) 300 1250 of www.gracethemusical.nl.