Liefde

Op het aanrecht in onze keuken lag een briefje met instructies van een jonge buurvrouw aan mijn vrouw. We moesten de komende dagen op haar twee poezen passen. Ik stond te wachten op de verhitting van een beker melk in de magnetron en had daarom alle tijd on de draagwijdte van dit briefje in volle omvang tot me te laten doordringen.

,,Omdat de vaste oppas weg is, wilde ik jullie vragen om deze dagen voor onze kleintjes te zorgen'', schreef ze. ,,Hieronder staat wat de diertjes moeten eten en waar je alles kunt vinden. Alvast bedankt!''

Er volgde een nauwgezet rooster waarin per dag werd vermeld wat de schatjes precies moesten eten en wanneer hun kattenbak verschoond diende te worden. Op zondag moest er naast de brokjes een visje worden geserveerd (,,tien minuten in heet water'') en op donderdag waren ,,drie druppels tegen vlooien door natvoer'' gewenst.

,,Elke dag water verversen'', gingen de algemene instructies verder, ,,en 's ochtends een beetje kattenmelk (maximaal ¼ flesje). Het belangrijkste is dat ze altijd genoeg brokjes hebben. Wil je elke dag even de drolletjes met een boterhammenzakje weghalen en gesloten in de prullenbak doen? Zou je de vieze schaaltjes voor elke maaltijd even met een keukenpapiertje schoon willen vegen (restjes in de afvalemmer) en om willen spoelen?

,,De aangebroken kattenmelk staat in de koelkast, de onaangebroken flesjes staan in de bovenste korf (diepe la) in de keuken. In deze la zitten ook de brokjes, de druppels tegen vlooien en de blikjes voer. De visjes zitten in de vriezer in het washok. Het kattengrind staat ook in het washok. De poesjes mogen in de woonkamer en in de slaapkamer. De overige deuren moeten dicht blijven, anders kruipen ze misschien wel in de wc. Je weet hoe het luikje werkt.''

Tijdens het lezen voelde ik kippenvel opkomen, alsof ik onverwacht geconfronteerd werd met een vlaag onvergankelijke poëzie. Moest ik me daarvoor schamen? Nee! Het wás toch ook onvergankelijk wat daar stond? Hoeveel van dergelijke briefjes zouden er wel niet dagelijks geschreven worden en hoeveel zouden er nog wel niet volgen?

Dit was liefde, pure liefde, en niet alleen voor die twee katten, maar voor alles wat kwetsbaar en afhankelijk van ons was.

Nu voelde ik me van binnen iets té week worden hoe ouder, hoe sentimenteler, mopperde ik en haastte me naar binnen om in de krant een grimmig artikel over Bin Laden te lezen.

Een weekje later, toen de buurvrouw en haar man terug waren, moest ik bij hen een korte, door mijn vrouw opgestelde rapportage in de brievenbus deponeren.

,,Het is goedgegaan met jullie beestjes'', las ik, ,,ze hebben goed gegeten. Ik heb nog kabeljauw (AH heeft kleine pakjes) voor ze gekocht. Dinsdagochtend hebben ze zich opgesloten op de slaapkamer. Een van de twee kreeg hoge nood en heeft in de hoek bij de de witte stoel wat achtergelaten. Ik heb het opgeruimd en wat glassex gespoten dat neutraliseert de geur.''

Ik las het nog eens over en dacht: de mens is goed, althans, beter dan hij zelf soms denkt.