Doorsnee pop

Ooit stond Crossing Border bekend als een festival waar je behalve bijzondere schrijvers ook merkwaardige muzikale verschijnselen kon treffen. Punkzanger Henry Rollins die met een jazzcombo optrad; rockgroep Therapy? versterkt door een cello-strijkje; een bekende popzanger die zijn eigen teksten gewoon voorlas, zonder muzikale begeleiding. Dat was de tijd dat organisator/oprichter Louis Behre zelf de artiesten benaderde voor zijn, nog redelijk kleinschalige festival. Hij vroeg de muzikanten of ze hun geheime wensen wilden komen uitvoeren. En ze kwamen met onverwachte samenwerkingen en gewaagde arrangementen.

Toen gold Crossing Border nog als de plek om onverwacht talent te gaan ontdekken. Maar inmiddels is er iets dramatisch veranderd. Vanavond begint in Amsterdam het tweedaagse festival – op weer meer locaties. Het programma is bepaald eenzijdig te noemen. Verdwenen zijn de curieuze samenwerkingen en eenmalige uitspattingen. De muziekafdeling van Crossing Border staat dit jaar in het teken van de melodie en de gitaar: singer/songwriters en bands met traditionele bezettingen beheersen de vele podia. Een enkeling doet iets ongewoons, laat tapes meelopen, of haalt ritmes uit de computer, en er is een aantal bands dat moeiteloos onder de noemer `nieuwe psychedelica' te vangen is, zoals Mercury Rev en Simian.

Er is vooral veel niet. Geen dance, geen elektronisch experiment, maar vooral: geen zwarte muziek. Iedereen is het erover eens dat in de r&b en hiphop tegenwoordig de interessantste ontwikkelingen te horen zijn, maar Crossing Border doet alsof het niet bestaat (afgezien van oudgediende Michael Franti, van Spearhead). Dat is raar en bovendien een gemiste kans. Want waar wordt de grens tussen muziek en proza/poëzie nou doeltreffender geslecht dan in rap?

Crossing Border biedt dit jaar een parade van witte mannen met gitaren: Eels, I Am Kloot en jaren tachtig-relikwieën Echo & The Bunnymen. Dit zijn allemaal groepen die Crossing Border niet nodig hebben, ze zouden toch wel in Nederland gespeeld hebben, want ze hebben allemaal nieuwe cd's te promoten. Dat is het bedenkelijkst aan de programmering van Crossing Border 2001: het wijkt vrijwel nergens af van het dagelijkse aanbod. Wie daar verantwoordelijk voor is? Mojo, 's lands grootste en nagenoeg enige concertorganisator, die sinds enkele jaren de leiding heeft over de muzikale kant van Crossing Border. Niks persoonlijke contacten van Louis Behre; niks gekke gebeurtenissen. Dit is een regulier popfestival aan het worden. Daar zijn er al genoeg van.