Bosbaan

Een belangrijke attractie van het Amsterdamse Bos is de Bosbaan. Deze roeibaan wordt momenteel onder handen genomen om aan de internationale eisen te kunnen voldoen. Eind 1928 besloot de gemeenteraad tot de aanleg van een natuurgebied op de rand van Amsterdam en Amstelveen, het Amsterdamse Bos. In 1933 viel het besluit de Bosbaan aan te leggen.

Directeur W.A. de Graaf van het Stedelijk Beheer was daarover meer dan verheugd, schreef hij in 1937: `Aanleiding tot dit, voor de hoofdstedelijke bevolking zo gewichtige besluit is de steeds groeiende behoefte van de stedeling aan ontspanning in een schone natuur en de omstandigheid, dat deze in de onmiddellijke omgeving van Amsterdam ontbreekt.' Maar behalve deze behoefte waren de jaren dertig de tijd van de massale werkloosheid, die de overheid wilde bezweren met werkgelegenheidsprojecten. Het Amsterdamse Bos was daar een van.

Begin niet over de Bosbaan bij boer Braat, want in 1934 werd zijn bedrijf als eerste onteigend wegens de aanleg. Vijfhonderd arbeiders werkten in een razend tempo, wat schrijver J. Th. Balk verleidde tot de eufemistische conclusie: `Er zijn wat zweetdroppeltjes gevallen'. Waarschijnlijk vielen genoeg droppeltjes op de grond om de Bosbaan mee te kunnen vullen.

En toen was het 6 mei 1937 en draafden de hoogwaardigheidsbekleders op om een feestelijk begin in te luiden. Daar was onder meer de roeier Martinus Schoorl bij van Nereus, die een jaar eerder nog net een bronzen medaille aan zijn neus voorbij had zien gaan op de Olympische Spelen in Berlijn.

Echt gesport werd pas een maand later met wederom de koningin als toeschouwer. ,,Als eenmaal het ganse plan op een voor de hoofdstad waardige wijze is voltooid'', deelde ze mee, ,,zo moge dit park voor de ingezetenen van Amsterdam en voor velen daarbuiten een bron van vreugde en verpozing worden.''

Voor Schoorl begon het feest meteen al, toen hij aantrad als deelnemer in de zogenaamde Oude Acht: ,,Na de toespraken kwamen wij aan start en wij wonnen onze wedstrijd.''

De Bosbaan wordt nu dus aangepast aan de tegenwoordige eisen. In 1937 voldeed het wel de eisen. Van 13 tot en met 15 augustus in dat jaar werden de Europese kampioenschappen gevaren. Zonder de koningin ditmaal, maar prins Bernhard was er wel bij. Daar het roeipubliek bekend staat als beschaafd, kon het niet anders dat hij enkele malen werd begroet met een driewerf hoera. En voor de eerdergenoemde directeur De Graaf werd het ook een prachtig weekeinde, want hij kreeg van de wereldroeibond FISA een herinneringsmedaille, uit dank voor zijn grote betrokkenheid bij de Bosbaan.

De grootste overwinnaars waren eigenlijk die luie donders van sportjournalisten, blijkt uit het Algemeen Handelsblad: `Heel vroeger moesten we vanuit een persbrik bespannen met twee paarden de wedstrijden volgen en je kon nauwelijks een paar aantekeningen maken. Thans gaat het rustig in een comfortabele bus'.

jurryt@xs4all.nl