Saaiheid is ook een kwaliteit

De man van het jaar van de Anschluss heeft puike wandelschoenen, beschikt over een bovenmodale kennis van de geschiedenis van Amsterdam en doet daar tijdens lange stadswandelingen graag kond van. Binnenkort wordt Amsterdam-West aangedaan. Net op tijd, want als de voortekenen niet bedriegen, gaan in dit stadsdeel (125.000 inwoners) ruim 13.000 woningen tegen de vlakte om plaats te maken voor nieuwbouw, aldus Elsevier: ,,Voor het grootste deel zijn het oude portiekflats, gebouwd in de jaren vijftig en zestig. Volgens zowel de gemeente als de woningcorporaties is dit type woonomgeving niet meer van deze tijd: te krap, te gehorig, te eenvorming en te saai.''

Bewoonster Herma Hoeve, en in haar kielzog nogal wat bewoners, beweert het tegendeel: ,,Het zijn fijne woningen, met veel licht en ruimte.'' Ook de architectuurhistoricus betreurt de sloop, omdat de Westelijke Tuinsteden ooit als voorbeeld van geslaagde stadsuitbreiding golden: in plaats van gesloten bouwblokken met bedompte binnenplaatsen werden de gebouwen ruim van elkaar in stroken neergezet en omgeven met veel groen. Van Rossum: ,,Voor mijn part noem je het saai, dit soort woningbouw. Maar saaiheid is ook een kwaliteit.''

Dat laatste zal de VVD niet ontkennen. De kandidatenlijst voor de Tweede-Kamerverkiezingen oogt niet spectaculair, er staan vrijwel geen denkers, maar vooral gezellige doeners op. Volgens Elsevier ,,kan een politieke partij ook zonder gewichtige intellectuelen discussiëren over de eigen ideologie, maar de VVD gaat elke discussie uit de weg''. In de Tweede-Kamerfractie van de PvdA schijnen daarentegen wél intellectuelen te zitten. Maar uit weinig blijkt dat hun aanwezigheid goed is voor `het debat' – zie de beschamende stilte als het gaat over de oorlog in Afghanistan.

Zelfs Judith Belinfante, een van de Kamerleden die hebben aangegeven niet terug te keren, rept in een interview met Vrij Nederland met geen woord over wat zich elders in de wereld afspeelt. Ze heeft het over collega's die je onderuithalen, over haar werk als fractiesecretaris (,,een zware klus''), over het feit dat ze ongeschikt is voor de parlementaire politiek, maar dat ze `ja' zou hebben gezegd wanneer haar vier jaar geleden een staatssecretariaat was aangeboden: ,,Ik ben meer bestuurder dan politicus.'' Alsof een staatssecretaris niet ook politicus moet zijn.

Had Belinfante vier jaar geleden maar net zulke zinnige adviezen gekregen als die welke wekelijks in VN door buitenstaanders over de nieuwe, voor saai gehouden, CDA-fractieleider Jan-Peter Balkenende worden uitgestort. Deze week raadt de Haagse lobbyist en oud-journalist Rob Meines hem onder meer aan: ga niet naar de kapper, blijf je kleden zoals je gewend bent. ,,Jouw kans zit in het keuzen maken op grond van je authentieke verbinding met de basisprincipes van je partij.'' En trek je niet veel aan van de PvdA: ,,Waar zou bijvoorbeeld de PvdA nog het lef vandaan kunnen halen om jou van `rechts' te betichten als je met de VVD zou gaan regeren?''

Lef – dat zouden Nederlandse moslims moeten tonen, zegt de schrijver Abdelkader Benali in een prachtig interview in VN. Lef om hardop te zeggen ,,dat ze net zoveel te vrezen hebben van de fundamentalisten als andere Nederlanders. Maar dat is een gevoelige plek, dat durven ze niet toe te geven. In werkelijkheid hebben ze de pest aan die baardmannen.''

De Groene Amsterdammer constateert dat ,,niemand in de moslimwereld zich tegen Bin Laden durft uit te spreken'' – om van een fatwa nog maar te zwijgen. Geen fatwa maar een driewerf hoera voor HP/De Tijd dat zeer terecht het artikel Het getrokken zwaard uit 1995 van de eminente arabist J. Brugman opnieuw heeft afgedrukt. ,,Het lijkt op den duur onvermijdelijk, maar helaas zijn de tijden voor een echte koran-kritiek kennelijk nog niet aangebroken'', schreef hij toen. Nu, zes jaar later, ligt hier voor moderne moslims als Benali een uitdaging – grijp hem aan, opdat het radicalisme van de fundamentalisten met wortel en tak worde uitgeroeid.