Hoofdje van Nulde

Nadat de poederwolken waren opgetrokken, had de politie een verrassing in petto. Zomaar uit het nieuws-niets verscheen het hoofdje van Nulde, stijgend en dalend, draaiend in de tv-lichten, veraf en close-up.

Eerst vulde zich de zaal met aanbidders. Het zwarte altaar was nog leeg. Daarnaast lag, wat slordig op de grond, in belletjesplastic het reliek dat niemand nog mocht zien. Het was geen officiële onthulling waarbij een dignitaris een laken wegtrekt, maar op het afgesproken moment tilde een functionaris het op, trok de verpakking eraf en plaatste het op een zwart altaarlaken. Meteen flitste het kleien hoofdje honderden malen op, felle lichten begonnen te stralen.

Als archeologen over duizend jaar 2 Vandaag zouden opgraven, dan zouden ze een nieuwe religie hebben ontdekt. De camera ging het hoofdje rond en liet het begeleiden door een mensenkoor uit de ruimte. ,,Hááááá'', klonk het golvend als in 2001, A Space Odyssee. ,,Het zou met zwarte magie te maken kunnen hebben'', bevestigde de politievoorlichter in Opsporing Verzocht. ,,Maar er zijn geen aanwijzingen in die richting.''

Naar een gevonden kinderlijkje speuren miljoenen kijkers mee. Iedereen kan zich identificeren met een dood kindje zonder ouders die het missen. Per definitie onschuldig en dan wordt alles uit de kast getrokken. Een gevonden lijk van een onbekende vrouw of man krijgt minder aandacht, want die kan ook slachtoffer zijn van een afrekening.

De agent-voorlichter had zich voor de kabbelende golfjes van het inmiddels lege Veluwemeer geposteerd, Nulde, een strandje aan de snelweg. Dat is dé nieuwslocatie, bij het politiehoofdkantoor Gelderland-Midden, hoewel daar alleen het rompje en het handje waren gevonden. Het hoofdje dook elders op.

Maar 2 Vandaag heeft ook een ongelovige spelbreker in dienst. Die bezocht een wetenschappelijk anatoom, midden tussen zijn oude schedels en wervels. De anatoom had het hoofdje vergeleken met een tekening uit de VS van het gevonden kinderlijkje. ,,Als je beide schedels naast elkaar ziet, weet je hoeveel vrijheid aan interpretatie de makers hadden'', zei hij.

De Britse schepster van het hoofdje, in Netwerk, heeft de titel van medisch kunstenaar en dat doet denken aan vrije expressie, niet aan politiewerk. In haar atelier stonden andere kleien hoofden die completer waren en wel haar hadden, gekruld of sluik. Van het hoofdje van Nulde was het haar weggelaten, want het kon lang zijn of kort. Er kon een knik zitten in de neus of niet, de oren konden groot zijn of klein.

Zo in zijn kaalheid leek het een uit het veen opgegraven mummie of een bejaarde met wallen onder de ogen. In het tv-beeld kan de kijker de afmetingen niet schatten, alleen de onderlinge verhoudingen. ,,Een smal gezicht'', zegt de commentaarstem, maar ik zag juist een stevige, brede kaak.

Het was ook de eerste keer dat ik voor het ras de Amerikaanse aanduiding ,,kaukasisch'' hoorde, in plaats van ,,blank'' of ,,wit''. Toch is een negroïde ouder niet uitgesloten en dan is ze nog maar half-kaukasisch. Maar, troostte de politie-ambtenaar in Opsporing Verzocht, degene die het kind in het echt had gezien, zou het wel herkennen. Dat moeten we maar hopen, 150 tips.

Ook prominent was de kop van de mosasaurus uit Maastricht, bijgenaamd Bèr. De kop is al veel eerder opgegraven maar nu is het pas groot nieuws omdat Máxima er gisteren haar ogen op heeft laten rusten. Netwerk had zondagavond een vooruitblik op Máxima's blik. De kaken van Bèr scharnierden zestig miljoen jaar geleden niet alleen op en neer maar ook van voren naar achter. Netwerk bracht de beweging met mooi computer-animatie-werk in beeld, zoals het in echte wetenschapsprogramma's nooit is te zien.

Het zal deze herfstvakantie druk zijn in het Maastrichtse natuurhistorisch museum. Duizenden zullen de kop willen zien die door Máxima is waargenomen. Dankzij haar beleven we ons land opnieuw. Jammer dat haar ogen geen rode sporen nalaten zodat we dan pas écht zouden weten, welke bezienswaardigheid de nationale prijs verdient.