Column

Supporter

Het was Ventola, die na twaalf minuten scoorde. Kenners weten dat ik het nu over de Milanese derby heb. En zij, die mij een beetje kennen, weten dat ik daar bij was. Voor de vijfde keer. Samen met een paar vrienden, waaronder David, die zijn twintigste derby vierde. Hij is de kenner, de weter en vertelt ons alles. Dat het gisteren de 249ste derby was. Hoewel? Er is er in 1909 ook een gespeeld, maar omdat toen de tweede elftallen in het veld stonden, telt die wedstrijd niet mee. De eerste derby was op 13 oktober 1908. Tot de oprichters van Inter behoorden de Nederlanders Hugo en Hans Rietman. Daarna krijgen we van David college over Faas Wilkes en vertelt hij dat de meest doelpuntrijke wedstrijden in 1920 (7-3 voor Inter) en in 1969 (6-4 voor Milan) werden gespeeld en dat de beroemdste speler Giuseppe Meazza was omdat hij voor beide clubs is uitgekomen en dat na zijn overlijden in 1984 het Stadio di San Siro naar hem werd vernoemd, maar dat dat zinloos was omdat iedereen het nog steeds over het San Siro heeft.

Wat er bijzonder aan deze derby was? We begonnen in een zeker schemer omdat de lichtinstallatie het gedeeltelijk had begeven, Inter kwam met 1-0 voor en werd na de rust volledig van de mat gespeeld. Drie doelpunten in zes minuten. En ook nog drie mooie doelpunten. Zeven minuten later viel de vierde en dat was absoluut de mooiste. In de slotminuut viel er nog een frommelgoaltje van de thuisclub. Einduitslag 2-4. Vorige thuiswedstrijd verloor Inter ook al. Toen met liefst 0-6. Kortom: de Interisti zijn Intertristi.

Voor de vijfde keer was ik weer volledig overdonderd door het ongeregisseerde totaaltheater, de maffe passie van de supporters en de rare gekte in mijzelf. Opwinding, blindheid en een onbehoorlijk dom genieten. En bij de volgende, 250ste , ben ik er zeker weer bij. Sorry!