Menu social

Alleen de snackbar is goedkoper dan D'n Mengelmoes. Voor acht gulden vijftig krijgen bezoekers van het sociale restaurant soep, hoofdgerecht en dessert volgens binnenlands, buitenlands of vegetarisch recept. De gasten zijn mensen met een smalle beurs. Minima. Studenten. Mensen die zich schamen voor hun schulden en om die reden nooit hulp zoeken. Mensen die gewone restaurants mijden maar die hier niet gek gevonden worden. Er zijn dagen bij dat er honderd mensen komen.

De gasten worden bediend door dertig medewerkers die tot de rafelrand van Den Bosch worden gerekend: afgekickte verslaafden, mensen met een taakstraf, psychisch zwakkeren, langdurig werklozen. De meeste van hen hebben zo weinig zelfvertrouwen dat ze de eerste dag nog geen bord durven vast te houden. Na een paar dagen steun van een team van vrijwilligers ontdekken ze dat bezoekers heus niet bijten. Het werken brengt structuur in hun leven want je hoeft niet automatisch meer in de kring met slechte vrienden te belanden omdat je niemand anders kent en je leert dat andere mensen ook problemen hebben en ook is het weer normaal om een afspraak na te komen, vertelt een voormalig gebruikster die drie jaar geleden begon op te knappen en onlangs moeder is geworden.

Het menu wordt meestal samengesteld door John de Vogel, de drijvende kracht achter D'n Mengelmoes. Andere restaurants stoppen hem weleens een paar zakken vlees of een partij ijscoupes toe. Hij heeft vannacht doorgewerkt, omdat hij de reclassering 1.100 lunchpakketten had beloofd maar vijf medewerkers zich ziek hadden gemeld. Dat komt vaker voor. De medewerkers hebben meestal zo'n energieverslindend leven achter de rug dat ze weinig weerstand hebben. Vandaag staat een vijftiger achter het fornuis die verklaart dat hij nog nooit van zijn leven heeft gewerkt omdat hij niet van werken houdt. De sociale dienst heeft hem hierheen gestuurd. Flegmatiek roert hij in pannen. Zodra de Iraanse vogeltjessoep klaar is, geeft hij met een vleesmes een klap op een bel.

De kwestie is nu dat D'n Mengelmoes wordt bedreigd met sluiting. Aan de ramen hangen pamfletten die bezoekers oproepen brieven naar het gemeentebestuur te schrijven. De meeste bezoekers hebben dat trouw gedaan. Het restaurant krijgt te weinig subsidie om het zonder John de Vogel te kunnen bolwerken. Hij houdt het na drie tropenjaren als Melkert-baner voor gezien en begint een bureau voor sociale projecten. Het eethuis zou een aardig bedrag in de wacht kunnen slepen als er sprake zou zijn van doorstroming: mensen die na een voorzichtig begin in D'n Mengelmoes een echte baan zouden oppakken. Maar daar komt het meestal niet van. Zodat het hopen nu is op nog meer subsidie van de gemeente in het kader van sociale activering. Ook belangrijk.