Kankermarathon

Schaf alsjeblieft de Marathon van Amsterdam af. Je werpt toch ook geen parels voor de zwijnen? En als het om sport gaat zijn Amsterdammers vetgemeste varkens die hun onverzadigbare kooplust letterlijk over het hoofd van atleten botvieren. Een marathon hoort een volksfeest te zijn, maar Amsterdam heeft allang geen volk meer en de enige feestjes die in deze stad nog worden gehouden zijn die van dronken wildplassers opeengepakt op afgegrendelde stations. Een marathon in Amsterdam is een koers van 42 kilometer met de allure van een dodendans. Saint-Saëns op een Dam vol hoofdstedelijke lijken die alleen aan hun zondagse hedonisme denken.

Een marathon in Amsterdam is een budget van 1,7 miljoen gulden waarvan 1 miljoen onmiddellijk wordt weggegooid om de ergernis van de kankerende bewoners in te dammen. Zo waren gisteren speciaal voor deze treurige koers lachwekkende loopbruggetjes bij de Munt en de Dam aangelegd zodat het publiek over het parcours heen kon walsen richting de kassa's van verlangen. Niets lekkerder voor een koopzieke dan over de hoofden van zwetende zwoegers te stampen richting Bijenkorf. Officieel behoren die bruggetjes tot de budgetposten die aangewend worden om de infrastructuur rond het parcours te verbeteren. Die verbetering komt vooral het winkelende publiek ten goede. De lopers moeten het doen met al dat aangekoekte afval, inclusief hondenpoep, dat van de schoenen van de stampers op hun schedels neerdwarrelt. Met wat uiteindelijk overblijft van de prijzenpot kan Ajax nog geen uur in de Arena tegen een bal trappen en halen de verwende ijsjongens nog niet eens hun schaatsen uit het vet.

Zo kon het gebeuren dat de toptijd van 2.07.02 van winnaar El Himer met een fooi van 20.000 euro's werd beloond. Maar, wie weet, mag de Marokkaan in dienst van het Franse vreemdelingenlegioen zo'n loopbrug als extra douceurtje naar zijn familie in Marokko meenemen. Want de stad doet ook graag aan ontwikkelingshulp. In de Volkskrant liet Jos Hermens, medeorganisator van het evenement, zijn wanhoop klinken: `Zelfs in Nijmegen waar ik vandaan kom, bestaat meer liefde voor topsport. Amsterdam heeft Ajax, maar hoeveel van de fans van die club komen van buiten Amsterdam?' Niet minder dan driekwart van alle seizoenkaarten, blijkt bij navraag. Zij die op zondag hun longen uit hun lijf schreeuwen om gastploegen uit de provincie met `boeren!' te salueren zijn dus zelf met varkensmest geparfumeerd.

De eerste keer dat ik iets van de Amsterdamse marathon hoorde was tien jaar geleden in Dordrecht waar een literair schimp- en scheldfestival werd gehouden. Ik zat achter een tafel met Maarten 't Hart als Maartje vermomd, de Belg Johan Anthierens en de Amsterdamse Emma Brunt. De bedoeling was binnen een kader van duizend woorden zo origineel mogelijk te tieren en te vloeken. Ik weet niet meer waar de tirades van Maarten en Johan over gingen en zelfs mijn eigen filippica's kan ik me niet meer herinneren. Maar wat Emma Brunt voor onderwerp had gekozen weet ik nog goed. Omdat op diezelfde dag de marathon in de hoofdstad werd gehouden werd de bijdrage van Emma een klaagzang over de belemmering van haar Amsterdamse mobiliteit. En over hoe veel moeite de gemiddelde grachtengordelbewoner zich niet moest trotseren om uit zijn labyrint van stinkwater te geraken. Onbeduidend en tegelijk veelzeggend. In Amsterdam is marathon een scheldwoord. Hé, kankermarathonlijder!

Gisteren heb ik met tranende ogen naar de woeste Afghaanse vlakte gekeken die Mokum was geworden. De Amsterdamse bevolking schuilde in de grotten van het mercantilisme waaruit het zijn walgelijke fatwa's tegen alles wat een beetje hard liep uitsprak. Het werd een koers zonder publiek. Het parcours met zijn nutteloze dranghekken leek op een tandeloos gebit. Een MKZ-stal na het ruimen. Na 2 uur en 7 minuten stapte El Himer in een voor driekwart leeg Olympisch Stadion. Ik rilde van de kou voor mijn tv-toestel en droomde van de aprilwarmte en menselijkheid van de Coolsingel.