John Hiatt

Na Bring The Family ('87) en Slow Turning ('88) is het bergafwaarts gegaan met de carrière van John Hiatt. Pas het vorig jaar verschenen Crossing Muddy Waters vertoonde iets van Hiatt's oude glorie als inventief liedjesschrijver en gedreven muzikant, zij het dat de muziek voornamelijk platgetreden paden bewandelde. Ook The Tiki Bar Is Open begint met een middelmatig, door een hard drumgeluid overheersd nummer alsof Hiatt de garagerocker probeert uit te hangen. Hanging Round Here is vervolgens van ouderwetse Hiatt-klasse, maar daarna zakt de plaat weer in. Maar dan overkomt je weer eens die ervaring dat je een nummer hoort waarvan je al na de eerste maat hoort dat alles klopt. Als liefde op het eerste gezicht. Mandoline. Elektrische gitaar. Accoorden. Tempo. Sound. Produktie.

In My Old Friend staat John Hiatt plotseling weer overeind als het genie dat hij in de late jaren '80 was, en houdt hij dat niveau vast tot en met het laatste nummer. En was het toendertijd Ry Cooder die Hiatt deed schitteren, deze keer is het (slide-) gitarist Sonny Landreth die met terloopse grilligheid de muziek telkens weer onverwachte kanten opstuurt. Wie had ooit kunnen vermoeden dat Hiatt ooit iets zou maken als het titelnummer, een broeierige voodoo two-step met de zanger als een Baron Samedi? Of negen minuten psychedelische rock die herinneringen opwekt aan See Emily Play van Pink Floyd? Het is een van de meest verrassende platen van het jaar, en mede dankzij Sonny Landreth een triomf voor John Hiatt. Op 26/10 staat hij op het Crossing Border Festival in Amsterdam.

John Hiatt: The Tiki Bar Is Open. SANCD 096