Zelfgenoegzaam

Het is een bekende stijlfiguur: creëer een karikatuur en zet daar je eigen verhaal tegen af. Zo gaat ook Nelleke Noordervliet te werk in de NRC van 22 september. Ik betreur de karikatuur van het moderne moederschap om diverse redenen.

Het is fijn voor Noordervliet dat moederschap en huwelijk en carrière in haar leven zo geslaagd zijn, en dat zij gelukkig schijnt. Het is alleen nogal onbeschaamd en zelfgenoegzaam haar eigen leven tot norm te verheffen en en passant door middel van dat karikatuur iedere andere werkende vrouw te betichten van treurige en wellicht verkeerde keuzes. In fundamentele zaken als de combinatie tussen arbeid, zorg en liefde past het niet om andere mensen voor te schrijven hoe zij die keuze dienen te maken.

Ten tweede is in Noordervliets pleidooi de vader letterlijk en figuurlijk afwezig. Als er één verworvenheid is van deze tijd dan is het de rol die vaders langzamerhand verwerven in de opvoeding en zorg. Ik zie tegenwoordig mannen om mij heen die daar zeer van genieten (evenals de kinderen en de moeders). Het interview had aan kracht gewonnen als ook Noordervliets echtgenoot aan het woord was gekomen over zijn vaderschap, en haar kinderen over hun ouders.

Ten derde wordt ook in haar pleidooi voor herwaardering van het moederschap gesuggereerd dat de moderne werkende vrouw geen volwaardige moeder zou zijn. Ik bestrijd dat ten zeerste. Ik voel mij moeder tot op het bot, geniet daar enorm van en zie niet in waarom ik mijzelf en mijn kind te kort zou doen door mijn volle baan. Mijn dochter gaat drie dagen naar de kinderopvang, is altijd vrolijk als ze daar naar binnen rent en heeft een vader en een moeder die ieder een dag in de week alleen met haar optrekken. Daarnaast hebben we met z'n drieën meestal een zeer gelukkig weekend. Tenslotte is er vaak een oma in de buurt, en buurvriendinnetjes om mee te spelen. Wat is hier in vredesnaam zielig aan? Of verkeerd?

Ten vierde vind ik het betreurenswaardig dat elke werkende moeder financieel gewin, en materialisme wordt verweten. Hoe ouderwets het ook moge klinken: zelfrealisatie door middel van arbeid is een andere motivatie, of het gevoel er even uit te zijn, of evenwicht in de relatie. Dat kan dan ook weer positief uitwerken in het ouderschap.

Het lijkt me dat artikelen over het moderne moederschap op moeten houden eigen ervaringen tot algemeenheden te verheffen en bovenal dat we naar een dialoog moeten waarin het moderne ouderschap centraal staat, en niet het moederschap alleen. Waar het over zou moeten gaan is hoe we onze samenleving zo kunnen inrichten, economisch, sociologisch, politiek en cultureel, dat iedereen, mannen en vrouwen, arbeid, zorg en liefde kan combineren op de door hen gewenste wijze. Als mensen gelukkig zijn in hun eigen `gekozen' leefstijl komt het met die kinderen ook wel goed. Of niet, maar dat geldt voor elke gekozen leefstijl, ook die van Noordervliet.